IV SAB/Gl 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 października 2017 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie choroby zawodowej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 listopada 2017 r. wezwano skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 1 grudnia 2017 r. oświadczył, że "rezygnuje z wniesienia skarg, które są bezskuteczne" oraz dodał, iż "wnosi o ponowne rozpoznanie sprawy o stwierdzeniu choroby zawodowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), którą poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a.") znowelizowano również ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.- dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponadto stosownie do treści art. 16 ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (K.p.a.) w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Wobec tego skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie choroby zawodowej rozpoznano z uwzględnieniem przepisów w brzmieniu dotychczasowym, obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. albowiem dotyczy ona postępowania organu po wydaniu decyzji z dnia [...] r. nr [...]. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawach ze skargi na bezczynność oznacza to określony w art. 37 § 1 K.p.a. wymóg złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w razie, gdy powyższy wymóg nie zostanie spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy J. B. wniósł do skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie choroby zawodowej jednakże nie poprzedził jej złożeniem do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Podsumowując skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., co czyni jego skargę niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.