IV SAB/Gl 36/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Starosty Ż. w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia odrzucić skargę; Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez określenie na czym konkretnie polega bezczynność Starosty Powiatu Ż., z którego upoważnienia działa Kierownik Powiatowego centrum Pomocy Rodzinie w Ż., a w szczególności przez podanie numeru sprawy administracyjnej, w której organ ten pozostaje bezczynny. W wezwaniu zawarto pouczenie, w myśl którego nieusunięcie wymienionego wyżej braku w terminie do siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie sądu (pismo z dnia [...]r.) – przesłane na wskazany w skardze adres strony skarżącej – doręczono D. J. w dniu [...]r. W dniu [...]r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę poleconą nr [...]. W tych ramach skarżąca ustosunkowała się do treści odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. nr [...]. W piśmie z dnia [...] r. zarzuciła organowi niekompetencję oraz mataczenie w materiałach dowodowych. Skarżąca wskazała, że w domu, w którym przebywa dokonuje się szeregu działań noszących znamiona "machlojek, przemocy fizycznej i przemocy finansowej." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Powinna ona nadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy należało odnotować, że skarżąca, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Sądu, nie określiła bezczynności, której miałby się dopuścić organ administracji publicznej. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W konsekwencji przyjęto, że taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Z tych względów Sąd, działając w oparciu o przywołane wyżej przepisy oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jedynie na marginesie, odnosząc się do zarzutów skarżącej przytoczonych w jej piśmie z dnia [...]r., należało stwierdzić, że zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwiane spraw może być przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 i następnych K.p.a. do organów właściwych do ich rozpoznania. Z kolei przyjmuje się w orzecznictwie, że rozpatrzenie skargi wniesionej do organu w trybie art. 227 K.p.a. nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 16 ust. 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) [odpowiednio art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. – spr.] i do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII K.p.a. nie ma zastosowania art. 17 ustawy o NSA [odpowiednio art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – spr.] (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00, LEX nr 54555).