IV SAB/Gl 362/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu; 2. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, K. M. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie oznaczył, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący powołał się na trudną sytuację materialną swojej rodziny, w skład której wchodzi jego małżonka oraz dwóch synów (jeden z nich studiuje na wyższej uczelni, zaś drugi jest uczniem liceum). Zaakcentował przy tym, że nie posiada zasobów finansowych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, jest osobą niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do pracy, określił dochód swojej rodziny na kwotę 5.134,54 zł stanowiącą sumę jego renty (2.602,66 zł), wynagrodzenia za pracę żony (831,88 zł) oraz stypendiów pobieranych przez synów (odpowiednio 1.050 zł i 650 zł). Nadto wyszczególnił obciążające go koszty utrzymania wymieniając wśród nich między innymi wydatki na wyżywienie (około 2.000 zł), opłatę za stancję starszego syna (610 zł) wydatki na leki (około 700 zł) i należność z tytułu "wykonania wyroku sądowego (1.320,77 zł). Następnie, odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia danych ujętych we wniosku, skarżący nadesłał faktury VAT wystawione przez apteki, obrazujące wydatki dokonane w grudniu 2017 r. oraz kopię wyroku zasądzającego od niego i jego żony należność na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej, w kwocie ogółem 1.087 zł, którą - jak podał - uiścił w całości 8 listopada 2017 r. Nadesłał nadto pismo procesowe datowane na 9 stycznia 2018 r., gdzie między innymi doprecyzował, iż na żywność w grudniu 2017 r. wydatkował dokładnie 2.234 zł, z kolei koszt stancji syna za ten miesiąc wyniósł (co potwierdził dołączonym przelewem) 527 zł, zaś różnica pomiędzy tą kwotą a wartością wykazaną we wniosku wynika z kalkulacji kosztów za tzw. media, które są wartością zmienną. Podniósł także, iż dochód jego żony za grudzień 2017 r. wyniósł 1.116,13 zł albowiem uzyskała ona w tym miesiącu premię. Dodatkowo zaznaczył, że 1 grudnia 2017 r. dowiedział się o prowadzonej wobec niego egzekucji komorniczej, w ramach której zajęto mu w tym miesiącu 1.151,94 zł, z kolei cała kwota dochodzonej należności to 4.327,77 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 § 2 tej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że w przeszłości K. M. wielokrotnie składał do tutejszego Sądu wnioski o przyznanie prawa pomocy, spośród których część została oddalona a cześć uwzględniona. W ostatnim okresie złożył takie wnioski w dwóch sprawach, zarejestrowanych pod sygn. akt IV SAB/Gl 70/16 oraz IV SA/Gl 113/17. Po rozpoznaniu tych wniosków referendarz sądowy wydał postanowienia (odpowiednio w dniu 8 czerwca oraz 20 czerwca 2017 r.), mocą których rozstrzygnął o ich oddaleniu prezentując w sposób obszerny cały szereg argumentów przemawiających przeciw objęciu wyżej wymienionego prawem pomocy. Pomimo to, Sąd uchylił rzeczone postanowienia i przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie - postanowieniami wydanymi odpowiednio 12 lipca 2017 r. i 27 lipca 2017 r. uznając, że jego sytuacja materialna i życiowa uzasadnia zarówno zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie dlań pełnomocnika z urzędu. W tym stanie rzeczy, zważywszy stanowisko Sądu wyrażone w powyższych postanowieniach, jak również ustalenia, które legły u podstaw tych rozstrzygnięć uznano, że także niniejszy wniosek należy uwzględnić. Sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie uległa bowiem w międzyczasie zasadniczej poprawie, bo chociaż dochód jego gospodarstwa domowego wyraźnie wzrósł (z kwoty 4.289,31 zł do ponad 5.400 zł), to jednak z drugiej strony wzrosły również obciążające go koszty, co stanowi efekt obciążenia zajęciem komorniczym, znacznymi wydatkami na leki (strona przedstawiła faktury opiewające na około 700 zł) oraz większymi kosztami wyżywienia. Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.