IV SAB/Gl 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Frumanik Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] skierowanym do Przewodniczącego Rady Gminy w W., J.W. domagał się udzielenia informacji publicznej w zakresie przekazania kompletu dokumentów jakie wpłynęły do Rady Gminy w dniu [...] i zostały zarejestrowane pod poz. [...]. W odpowiedzi na wniosek Przewodniczący Rady Gminy pismem z dnia [...] poinformował wnioskodawcę, że nie jest możliwe załatwienie wniosku według jego żądania, gdyż nie obejmuje on informacji z zakresu informacji publicznej. Jednocześnie wyjaśniono, że L.K. chciał poinformować radnych o zakończeniu sprawy toczącej się przed sądem od 2006 r. J.W. ustosunkował się do sporządzonej przez organ odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia [...], żądając wskazania normy prawnej stanowiącej podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji. Wnioskodawca sprecyzował, iż wnosi o podanie nazwiska i imienia osoby, od której organ otrzymał w pakiecie dokumenty na sesję Rady Gminy, w tym postanowienie Sądu Rejonowego w Ż., które w całości przeczytano na sesji rady gminy w dniu [...]. Przewodniczący Rady Gminy pismem z dnia [...] poinformował J.W., że jego żądanie dotyczące podania imienia i nazwiska osoby, która doręczyła do siedziby organu dane dokumenty nie może zostać spełnione. Organ wyjaśnił, iż takie dane nie wchodzą w zakres informacji publicznej, którą zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i stanowiskiem doktryny jest: "każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzoną lub obnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcję publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem skarbu Państwa". Tym samym podanie imienia i nazwiska osoby prywatnej nie jest możliwe. Pismem z dnia [...] J.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Gminy w W. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie żądanej przez niego informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie postanowień art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazując, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na zgłoszony do organu wniosek z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podniósł, że przesłankami uzasadniającymi odrzucenie skargi są: złożenie jej z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., gdyż nawet wówczas, gdy nie jest wymagane wyczerpanie trybu poprzez wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skarga winna zostać wniesiona w terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi, zatem skarga wniesiona 5 maja 2010 r. jest spóźniona oraz brak zdolności sądowej po stronie objętej skargą, tj. Przewodniczącego Rady Gminy, który nie jest organem gminy, a skarga może zostać skierowana wyłącznie przeciwko organowi. Organ jednocześnie podtrzymał stanowisko zajęte w piśmie Przewodniczącego Rady Gminy z dnia [...], które było odpowiedzią na wniosek skarżącego z dnia [...]. Podkreślił nadto, że J.W. żądał wydania mu kompletu dokumentów należących do osób fizycznych, nie pełniących żadnych funkcji publicznych. Nie były to dokumenty stanowiące informację publiczną, które podlegają udostępnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi Sąd stwierdził, iż podlega ona odrzuceniu, jednakże z przyczyn innych niż te podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę, które uznano za chybione. Odnosząc się bezpośrednio do stanowiska organu należało podkreślić, że pomimo początkowych rozbieżności w orzecznictwie i poglądach doktryny, utrwalił się pogląd, że obowiązujące przepisy nie wymagają przed wniesieniem skargi na bezczynność w dostępie do informacji publicznej wyczerpania trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a., ani poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji skargę na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej można wnieść w każdym czasie, gdyż nie jest ona ograniczona żadnym terminem. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska organu, iż przedmiotowa skarga wniesiona została po terminie, co uzasadniałoby jej odrzucenie. Mając na uwadze kolejny zarzut organu administracji dotyczący legitymacji procesowej po stronie Przewodniczącego Rady Gminy należy podnieść, iż również nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie negując stwierdzenia, że organami gminy są wyłącznie jej rada i wójt należy mieć również na względzie brzmienie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który określa podmioty obowiązane do udzielenia informacji publicznej. Są nimi władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w tym przepisie przykładowo, na co właśnie wskazuje użycie zwrotu "przykładowo", jak też podmioty określone w ust. 2 tego przepisu, o ile są w posiadaniu takiej informacji. Tym samym nie jest to katalog zamknięty i kluczowym jest w każdym przypadku ustalenie, czy dany podmiot dysponuje informacją publiczną. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że podmiot ten nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu k.p.a. i przepisów szczególnych. Poza tym skarżący oznaczył w skardze jako stronę przeciwną Radę Gminy, która również wniosła odpowiedź na skargę i została zawiadomiona o terminie rozprawy. Czyni to dalszy spór w tym zakresie za bezprzedmiotowy. Przechodząc do dalszej części rozważań należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a. Przedmiotem niniejszej skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Między innymi ustala sposób udostępnienia informacji publicznej - art. 7, 13 i 14 ustawy, odmowę - art. 16 ust. 1 ustawy oraz dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa, przez co nie zostanie on uwzględniony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, Lex nr 322803). Podkreślić należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Rekapitulując, dopuszczalność skargi na bezczynność organu publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przeciwnym wypadku skargę należy odrzucić. Dlatego też należało ustalić, czy w sprawie chodzi o informacje mające charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy. Mając na względzie powyższe rozważania uznano, że przedmiot sprawy, czyli żądanie wnioskodawcy zawarte w jego wniosku z dnia [...], nie stanowiło informacji publicznej, w konsekwencji sprawa nie ma charakteru administracyjnego. Zgodnie bowiem z art.1 ust.1 ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Należy przez to rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W tym miejscu należy zaakcentować, że skarżący we wniosku z dnia [...] domagał się od organu podania imienia i nazwiska osoby, od której Przewodniczący Rady Gminy w W. otrzymał dokumenty na sesję Rady Gminy, wśród których znajdowało się postanowienie Sądu Rejonowego w Ż.. Jego wniosek w tym zakresie został wyraźnie doprecyzowany w piśmie z dnia [...]. Tym samym przyjdzie zauważyć, że ten rodzaj informacji, sprowadzający się do zidentyfikowania imienia i nazwiska osoby prywatnej, nie pełniącej funkcji publicznej bezsprzecznie nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu na podstawie ustawy. Postępowanie organu w sprawie było przeprowadzone prawidłowo i zakończyło się poinformowaniem skarżącego o braku możliwości udzielenia żądanych danych zawartych w piśmie z dnia [...]. Należy również zauważyć, że w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 35/10 tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r. odrzucił skargę J.W. na bezczynność Przewodniczącego Rady Gminy w W. w zakresie nieudzielania mu informacji publicznej poprzez podanie źródła, sposobu i wszystkich okoliczności wejścia w posiadanie postanowienia Sądu Rejonowego w Ż.. W istocie zatem zachodzi tożsamość żądań skarżącego w obu tych sprawach, co wskazuje na istnienie także podstawy odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.. W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i 4 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.