IV SAB/Gl 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem procesowym z dnia [...] roku D. J. mieszkająca w Domu Pomocy Społecznej w Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach na bezczynność Starosty [...], polegającą na niepodjęciu działań w kwestii dewastacji działki (ogródka) przez nią użytkowanej w ramach terapii zajęciowej. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że kwestia dewastacji przedmiotowej działki rekreacyjnej oraz usług opiekuńczych świadczonych w Domu Pomocy Społecznej w Ż. była wielokrotnie rozpatrywana przez różne organy zarówno administracyjne, sądowe, jak i organy ścigania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga D.J. z dnia [...] roku mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3 , art. 4 i art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W tym miejscu zaznaczyć również należy, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji. Istotą bezczynności jest natomiast niepodejmowanie przez organy administracji aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i normujących jego sytuację prawną. Z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy organ w wynikającym z przepisu prawa terminie nie podjął czynności, do której był zobligowany lub prowadząc postępowanie nie zakończył go wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianego prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było w istocie nieudzielanie przez Starostę [...] odpowiedzi na skierowane przez skarżącą zgłoszenie w kwestii dewastacji działki. Wobec tak sformułowanej skargi Sąd uznał, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Zarzut skargi dotyczy niepodjęcia działań zapobiegających dewastacji roślin na działce, która była pielęgnowana przez skarżącą w ramach terapii zajęciowej. Zarzut skargi wiąże się z warunkami pobytu w domu pomocy społecznej. Tymczasem z regulacji prawnych nie wynika aby sprawa taka miała być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej, bądź innego aktu administracyjnego, na który służyłaby skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.