IV SAB/Gl 39/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Obywatelskiego Ruchu A w Z. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia Obywatelski Ruch A złożył skargę na odmowę udzielenia informacji publicznej przez Prezydent Miasta Z., wnosząc o: 1/ uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącej wnioskowanej informacji publicznej; 2/ zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącą informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 3/ wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a; 4/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, w tym treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz stanowisko (odpowiedź) organu. Obywatelski Ruch Obrony Mieszkańców w Z. pismem z dnia 3 lutego 2015 roku wystąpił do Prezydent Miasta Z. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie doręczenia kopii dokumentu wezwania N.T. przez do zapłaty, na rzecz Gminy Miejskiej Z., kwoty za nieruchomość gminną przez niego nabytą a położoną na działce gruntowej nr [...]. Organ pismem z dnia 17 lutego 2015 r. poinformował skarżącego, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy, gdyż wskazana działka stanowi dalej własność Gminy Miejskiej Z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ przyznaje wszystkie fakty podniesione w skardze. Wniosek skarżącego dotyczył doręczenia kopii dokumentów "wezwania N.T. przez Prezydent Miasta Z. do zapłaty, na rzecz Gminy Miejskiej Z. kwoty za nieruchomość gminną przez niego nabytą a położoną na działce gruntowej nr [...]", natomiast działka ta stanowi własność Gminy Miejskiej Z. i nigdy nie była nabyta ani nie stanowiła własności N.T. Ponieważ dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, organ nie mógł udostępnić żądanego dokumentu, jako że takiego nigdy nie było. Nie było również przesłanek do odmowy dostępu do informacji publicznej, gdyż decyzję taka można byłoby podjąć tylko wtedy, gdyby informacja publiczna, istniała a organ z uzasadnionych przyczyn uznał, że istnieją ustawowe przeszkody do udostępnienia informacji w określony sposób lub w określonej formie, bądź zachodzą ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji nie jest możliwe przyjęcie, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W niniejszym postępowaniu skarżący upatruje bezczynność Prezydent Miasta Z. w tym, że nie udostępniono mu kopii dokumentu, którego treścią było "wezwania N.T. przez Prezydent Miasta Z. do zapłaty, na rzecz Gminy Miejskiej Z. kwoty za nieruchomość gminną przez niego nabytą a położoną na działce gruntowej nr [...]". Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przyjęcie tego rodzaju definicji przez ustawodawcę powoduje, iż pojęcie informacji publicznej traktowane jest bardzo szeroko. Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SAB/Wa (LEX nr 994279). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu (wyr. NSA z 14 września 2012 r.,I OSK 1177/12,LEX nr 1265660). Ponadto, zwraca się uwagę na konieczność istnienia informacji w formie zmaterializowanej tj. w postaci zapisu na nośniku informacji (M. Pawełczyk, Zmaterializowana forma informacji jako jeden z podstawowych elementów definicji informacji publicznej, Radca Prawny 2012/12/2-5). Jak zauważa NSA w przywołanym wyżej wyroku "Dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej." (wyr. NSA z 14 września 2012r., I OSK 1177/12). Jak wynika z akt postępowania tak rozumianej informacji publicznej w przedmiotowej sprawie nie ma, bowiem wskazana działka, co do której skarżący żąda udostępnienia kopii dokumentu wezwania N.T. do zapłaty na rzecz Gminy Z. kwoty z tytułu jej nabycia, pozostaje dalej własnością Gminy Z. Dodatkowo przyjdzie zauważyć, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał faktu istnienia takiego dokumentu. W sytuacji w której adresat żądania udzielenia określonej informacji publicznej informacji tej nie posiada będzie jedynie zobowiązany do zakomunikowania tego wnioskodawcy. Organ, co nie podlega wątpliwości, pismem z dnia 17 lutego 2015 r. (pismo w aktach sprawy administracyjnej – nieponumerowanych) zakomunikował wnioskodawcy, iż wskazana działka nadal stanowi własność Gminy Z., stąd żądanie jest bezprzedmiotowe. Wobec tego, wbrew zarzutom podnoszonym w skardze, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi stan bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 151 orzekł, jak w sentencji wyroku.