IV SAB/Gl 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji A na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 12 listopada 2015 r. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa A zwróciła się do Dyrektora Zespołu Szkół w K. o udostępnienie w ramach dostępu do informacji publicznej wykazu nauczycieli zatrudnionych w tej szkole oraz informacji o przyznanych im dodatkach motywacyjnych. Odpowiadając na wniosek Dyrektor Zespołu Szkół w piśmie z dnia 24 listopada 2015 r. przedstawił imienną listę nauczycieli zatrudnionych w kierowanej przez siebie placówce oraz imienną listę nauczycieli otrzymujących dodatek motywacyjny. W skardze z dnia 18 stycznia 2016 r. Międzyzakładowa Organizacja Związkowa A wniosła o zobowiązanie Dyrektora Zespołu Szkół do niezwłocznego udostępnienia imiennej listy nauczycieli wraz z przyznanymi im dodatkami motywacyjnymi w roku szkolnym 2015/2016 oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Międzyzakładowa Organizacja Związkowa stwierdziła, że jej wniosek z dnia 12 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej zawierającej imienny wykaz nauczycieli zatrudnionych w Zespole Szkół w K. wraz z podaniem wysokości dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu nauczycielowi w roku szkolnym 2015/2016 nie został do dnia 18 stycznia 2016 r. rozpoznany. W dalszej części skargi wskazała, że nauczyciel posiada status funkcjonariusza publicznego, jest osobą zatrudnioną w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, realizuje zadania o znaczeniu publicznym a zatem wysokość jego wynagrodzenia stanowi informację publiczną. w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół w K. wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że udostępnił informację o którą wnioskowała strona skarżąca podając imienną listę nauczycieli zatrudnionych w placówce oraz listę nauczycieli, którym przyznano dodatek motywacyjny. Nadto informacja ta została udzielona w ustawowym 14 dniowym terminie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze zaakcentował, że zakres wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia 12 listopada 2015 r. jest węższy niż żądania jakie skarżąca zawarła w skardze. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej strona skarżąca nie wniosła bowiem o wskazanie kwot dodatków motywacyjnych przysługujących każdemu z nauczycieli zatrudnionych w placówce, którą kieruje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) dalej określana, jako "u.d.i.p.", gdyż bezspornym jest, że dane określone w złożonym przez skarżącą wniosku stanowią informację publiczną. Nie budzi również wątpliwości, że adresat tego wniosku, uznał się za podmiot zobowiązany do odpowiedzi i przekazał ją wnioskodawcy. Spornym stało się natomiast, czy reakcja na wniosek o udzielenie informacji publicznej pozwalała przyjąć, że sprawa została należycie załatwiona. Jak wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony w dniu 12 listopada 2015r., a odpowiedź sporządzono w dniu 24 listopada 2015 r. 2014r. a więc w ustawowym terminie , o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. W takim przypadku stwierdzenie bezczynności organu byłoby możliwe tylko w przypadku ustalenia, że udzielona informacja nie pokrywa się z żądaniem wniosku, albo gdy można jednoznacznie stwierdzić jej niekompletność (por. wyrok tut. Sądu z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 87/13, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). Jednak tego rodzaju okoliczności nie można się dopatrzeć w niniejszej sprawie. Sąd w pełni podziela stanowisko organu co do tego, że wniosek skarżącej z dnia 12 listopada 2015 r. nie zawierał żądania podania kwot dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu z nauczycieli. Treść wniosku jednoznacznie wskazywała, że jego autor domagał się przekazania wykazu nauczycieli zatrudnionych w szkole oraz informacji o nauczycielach uprawnionych do otrzymania wskazanych powyżej dodatków. Jeżeli zatem skarżąca domagała się jedynie wskazania imiennej listy nauczycieli zatrudnionych w szkole wraz z informacją o przyznanych im dodatkach motywacyjnych to, organ nie był zobowiązany do wykraczania poza zakres wniosku podając kwoty tych dodatków. W tym miejscu podnieść również należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący udzielono odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wobec tego nie można przypisać organowi bezczynności. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.