IV SAB/Gl 43/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komisji A na bezczynność Marszałka Województwa Ś. w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego o uchylenie uchwały Sejmiku Województwa Ś. postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Komisja A w dniu [...] (karty nr [...] i [...] akt sądowych) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Marszałka Województwa Ś., do którego wcześniej skierowała wniosek o ponowne przeanalizowanie i uchylenie uchwały Sejmiku Województwa Ś. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej zwiększenia pensum godzin dydaktycznych dla nauczycieli zatrudnionych w kolegiach. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Sejmik Województwa Ś. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska przywołał treść art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zgodnie z którym skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego powinien wystąpić z wezwaniem do usunięcia naruszenia. Zdaniem organu skarga została wniesiona bez dopełnienia tego obowiązku. Nadto w odpowiedzi na skargę zwrócono uwagę na fakt, że skarga została podpisana przez przewodniczącego Komisji A B. P., jednak do skargi nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających prawidłowość przyjętego sposobu reprezentacji strony skarżącej. Na wypadek uznania przez Sąd, że brak jest podstaw odrzucenia skargi, organ wniósł o jej oddalenie. Co do zarzutów merytorycznych dotyczących bezczynności Marszałek Województwa Ś. podniósł, iż nie jest on uprawniony do uchylania uchwał podejmowanych przez Sejmik Województwa, a zatem pozytywne ustosunkowanie się do wniosku skarżącej o uchylenie przez Marszałka uchwały Sejmiku nie było możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został zaś doprecyzowany przepisami art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. W przedmiotowym przypadku istnieje nadto uregulowanie stanowiące lex specialis w stosunku do przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zawarte ono zostało w ustawie ustrojowej, a konkretnie w art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 2001 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), poprzez odesłanie zawarte w art. 91 ust. 1 tego aktu. Jak wynika z tych przepisów, art. 90 ostatnio powołanej ustawy stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. Skarga Komisji A dotyczy bezczynności Marszałka Województwa Ś., do którego skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ponowne przeanalizowanie i uchylenie uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] Nr [...]. Wniosek ten dołączony został także do akt o sygn. IV SA/Gl 1013/05 i ze złożonych w tej ostatnio wskazanej sprawie dokumentów wynika, że wniosek ten był w istocie rzeczy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Bezczynności Marszałka skarżąca upatruje w braku reakcji na to wezwanie. O ile wspomniane wyżej zawarte w ustawie samorządowej uregulowanie szczególne przewiduje możliwość wnoszenia skarg na bezczynność organu województwa, to zauważyć należy, że bezczynność ta dotyczyć musi czynności nakazanych prawem. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie przewidują obowiązku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jedyna sankcja jaka może spotkać organ za tego typu bezczynność polega na stworzeniu wzywającemu możliwości wniesienia skargi na akt lub czynność, którą w przekonaniu skarżącego prawo naruszył, a którego to aktu lub czynności po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie wyeliminował. Skarżąca mogła zatem wnosić skargę na kwestionowaną uchwałę, a nie na bezczynność Marszałka. Już sam ten fakt, pomijając nawet kwestię zasadności wzywania Marszałka Województwa Ś. do usunięcia naruszenia prawa wywołanego w ocenie skarżącej uchwałą Sejmiku Województwa, przemawia za uznaniem skargi za niedopuszczalną. Nadto warto odnotować, co słusznie w odpowiedzi na skargę zauważył organ, że skarga została podpisana "za Zarząd" przez przewodniczącego Komisji A B. P. bez żadnego wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W związku z tym Sąd pismem z dnia [...] (karta nr [...] akt sądowych) wezwał stronę skarżącą do nadesłania aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz statutu A. Z nadesłanego statutu A (karta [...] akt sądowych) wynika, że komisja międzyzakładowa jest władzą wykonawczą w organizacji zakładowej i międzyzakładowej (§ 34 ust. 3 pkt 1 statutu). § 34 ust. 4 statutu stanowi z kolei, że władza wykonawcza wybiera swoje prezydium, które – zgodnie z § 42 ust. 1 tego aktu – jest organem władzy wykonawczej. W § 42 ust. 7 wspomnianego statutu ustalono, że w jednostkach organizacyjnych Związku, posiadających osobowość prawną, czynności prawne w imieniu tych jednostek podejmuje co najmniej dwóch członków prezydium, upoważnionych do tego stosowną decyzją, z wyjątkiem czynności prawnych wykonywanych przez przewodniczącego władzy wykonawczej, dokonującego czynności w imieniu pracodawcy w stosunku do zatrudnianych przez jednostkę organizacyjną Związku pracowników. Wobec powyższego należy uznać, że wniesienie skargi do Sądu, jako czynność podejmowana w stosunku do podmiotu innego niż zatrudniony przez jednostkę organizacyjną Związku pracownik, powinno nastąpić za zachowaniem wymogu dwuosobowej reprezentacji łącznej. Jako że skarga została podpisana tylko przez Przewodniczącą Komisji A, jak również nie dołączono decyzji, o której mowa w § 42 ust. 7 statutu, Sąd pismem z dnia [...] (karta nr [...] akt sądowych) wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie jej przez upoważnione osoby oraz dołączenie wspomnianej decyzji. Brak ten został uzupełniony w dniu [...] poprzez nadesłanie uchwały nr [...] Zarządu A z dnia [...] oraz podpisanego przez dwie upoważnione osoby egzemplarza skargi. Na marginesie rozważań godzi się wspomnieć, że samo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakkolwiek w przedmiotowej sprawie i tak bezpodstawne, nie było prawnie skuteczne z innych powodów. Omówiona powyżej kwestia reprezentacji skarżącej wskazuje, że jednoosobowe podejmowanie czynności przez przewodniczącego możliwe jest w wąsko określonym zakresie spraw, do których dokonanie wezwania nie należało. Wobec tego dla skuteczności wezwania konieczne było dokonanie tej czynności przez dwie upoważnione do tego stosowną decyzją osoby. Natomiast pismo z dnia [...] zostało podpisane jedynie przez przewodniczącą B. P., co skutkuje jego bezskutecznością. Stosowanie do unormowania zawartego w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jest ona niedopuszczalna. Podniesione wyżej okoliczności faktyczne oraz powołane przepisy, szczególnie zaś unormowanie z art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie wojewódzkim, przemawiają za niedopuszczalnością skargi, a zatem działając po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.