IV SAB/Gl 43/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. w przedmiocie powołania na stanowisko kierownika kliniki postanawia odrzucić skargę W skardze na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. J. D. domagał się wydania aktu rozstrzygającego o konkursie na stanowisko Kierownika Kliniki Chirurgii Wad Rozwojowych Dzieci i Traumatologii w Z. odbytego [...]. Oświadczył, iż jego wniosek o doręczenie mu decyzji administracyjnej rozstrzygającej konkurs nie został załatwiony przez Rektora Uniwersytetu. Zdaniem skarżącego brak decyzji Rektora jest wynikiem błędnej interpretacji regulacji konkursu zawartej w załączniku nr 2 Statutu [...] Akademii Medycznej w K. Zastosowano bowiem regułę kwalifikowanej większości, która nie został wprowadzona w Statucie uczelni. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie powołując się na zapisy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym gwarantujący uczelni autonomie w zakresie stanowienia zasad i trybu przeprowadzania konkursów na kierowników jednostek organizacyjnych. Podkreślono, iż przywołana ustawa nie przewiduje trybu wydawania decyzji w przedmiocie niepowołania na stanowisko, a skarżącemu udzielono pisemnej odpowiedzi na jego żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na bezczynność wyłącznie w przypadkach dopuszczonych ustawą. Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ , poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Natomiast w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) zwanej tu P.p.s.a. określone zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 §2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 p.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego. W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne , postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie , a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie. Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a,, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego /vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30/. Zaskarżona bezczynność Rektora [...] Uniwersytety Medycznego w K. do żadnego z tych form działania administracji publicznej nie należy. Podzielić tu należy pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, iż żaden przepis prawa nie przewiduje rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w przedmiocie niepowołania na określone stanowisko. Brak zatem legitymacji skarżącego do domagania się doręczenia mu takiego aktu Ponadto zważyć przyjdzie, iż brak działania organu skarżący wywodzi z nieprawidłowej, jego zdaniem, regulacji postanowień załącznika nr 2 Statutu [...] Akademii Medycznej w K. określających zasady i tryb postępowania konkursowego poprzedzającego powierzenie pełnienia funkcji kierownika katedry, kliniki, oddziału klinicznego i innych form organizacyjnych uczelni. Statut uczelni uchwalany jest na zasadach przewidzianych ustawą, która nie przewiduje tu możliwości inicjowania postępowania uchwałodawczego w formie wniosku pracowników uczelni lub osób biorących udział w konkursach organizowanych przez uczelnie, a zatem skarżący nie posiadał legitymacji w zakresie możliwości domagania się od uczelni jakiegokolwiek zachowania zmierzającego do zmiany regulacji zasad konkursu. Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał nadto analizie skargę J. D. w aspekcie art. 227 k.p.a. Jednakże rozpatrzenie skargi wniesionej do organu w trybie art. 227 kpa również nie jest objęte wyżej przytoczonym zakresem przedmiotowym zawartym w art.3 § 2 ustawy P.p.s.a., a zatem do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 52 ustawy P.p.s.a. co oznacza, iż postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII kpa nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Z tych samych, co wywiedzione wyżej przyczyn, nie podlega więc kontroli bezczynności organu w sprawach objętych postępowaniem skargowym (art.3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Jak wywieźć można z treści art. 221 k.p.a, ustawodawca zagwarantował w tej normie prawnej konstytucyjne prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych określając, iż petycje, skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej i można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą. Jak stanowi art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga, o której mowa w art. 227 kpa, jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy . Wojewódzki Sąd Administracyjny mając powyższe na uwadze, skargę na bezczynność Rektora [...] Uniwersytety Medycznego w K. uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu. .