IV SAB/Gl 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] D. J., mieszkająca w Domu Pomocy Społecznej w Ż., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach na bezczynność Starosty [...] , polegającą na braku odpowiedzi na jej pismo z dnia [...] skierowane do Starostwa. Jak wynika z treści skargi w piśmie tym skarżąca podniosła, iż nie otrzymała kserokopii odpowiedzi Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Ż. na pismo wystosowane do niego przez Centrum Praw Kobiet w W., do którego skarżąca skierowała w [...] skargę w kwestii przemocy fizycznej. Skarżąca podniosła, iż powinna znać treść odpowiedzi Dyrektora, gdyż dotyczy ona jej osoby. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że pismo z dnia [...] nie zawiera jakiejkolwiek dyspozycji czy prośby o udostępnienie kopii odpowiedzi Dyrektora DPS skierowanej do Centrum Praw Kobiet, a jedynie stanowi zawiadomienie o bezczynności, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego przez Kierownika Centrum Pomocy Rodzinie w Ż., któremu sprawę tą przekazano. W wyniku tegoż ustalono, że Dyrektor DPS wystosował odpowiedź do Centrum Praw Kobiet pismem z dnia [...]. Pismo to nie zostało przekazane skarżącej do wiadomości z powodu założenia, że Centrum Praw Kobiet udzieli zainteresowanej wyjaśnień. Ponadto w dniu [...] skarżąca odmówiła przyjęcia do wiadomości kopii pisma z dnia [...] z wyjaśnieniami Dyrektora DPS w tej sprawie. Natomiast pismem z dnia [...] Kierownik Centrum Pomocy Rodzinie w Ż., udzielił skarżącej odpowiedzi i wyjaśnień na pismo z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Zgodnie z treścią wskazanego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W tym miejscu zaznaczyć również należy, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji. Istotą bezczynności jest natomiast niepodejmowanie przez organy administracji aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i normujących jego sytuację prawną. Oznacza to, że jeżeli skarżona bezczynność organu administracji obejmuje jeden z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, to wówczas sąd skargę rozpozna. Jeżeli zaś bezczynność dotyczy przypadków nie wymienionych w wyżej opisanym art. 3 P.p.s.a., bądź też wynikających z przepisów szczególnych - rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne. Skarga na bezczynność może więc być wniesiona wówczas, gdy dany organ miał obowiązek podjąć określoną czynność prawną w zakresie prawa administracyjnego i mimo upływu terminów do jej podjęcia - takiej czynności nie wykonał. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było nieudzielanie przez Starostę [...] odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia [...]. Jak wynika z treści tego pisma (k-1 akt adm.) stanowi ono w istocie zawiadomienie o braku odpowiedzi Dyrektora DPS na pismo z Centrum Praw Kobiet w W. Nie zawiera ono natomiast jakiejkolwiek dyspozycji co do udostępnienienia skarżącej kopii przedmiotowej odpowiedzi. Wobec tak sformułowanej skargi należało stwierdzić, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Z regulacji prawnych nie wynika bowiem, aby sprawa ta miała być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.