IV SAB/Gl 49/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. (C.) na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie egzekwowania świadczeń dotyczących wynagrodzenia za pracę, ekwiwalentu za odzież roboczą i posiłki postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] M.C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...] w zakresie unikania podejmowania stosownych decyzji na podstawie obowiązującej ustawy o zatrudnieniu socjalnym i wniósł o zobowiązane organu do natychmiastowego podjęcia działań w celu wyegzekwowania należnych świadczeń. Skarżący wskazał, że dniach od [...] do [...] był uczestnikiem Centrum Integracji Społecznej w C. działającym na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]. W związku z tym domagał się od Centrum wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, ekwiwalentu za przysługującą mu odzież i obuwie robocze oraz posiłki. Brak odpowiedzi ze strony Centrum spowodował zwrócenie się do Wojewody [...] z żądaniem wydania stosowych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podkreślił, że nie ma prawa podejmowania rozstrzygnięć decyzyjnych względem działalności Centrum Integracji Społecznej, niż te wynikające z ustawy o zatrudnieniu socjalnym – nadania statusu, jego przedłużenie oraz cofnięcie statusu Centrum. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zważyć w tym miejscu należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie M.C. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Wojewody [...] w zakresie braku wydania stosownych decyzji w stosunku do Centrum Integracji Społecznej w C., zwanego dalej jako "Centrum". W ocenie skarżącego ma on uzasadnione roszczenia w stosunku do Centrum dotyczące między innymi wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, ekwiwalentu za odzież i obuwie robocze oraz posiłki, które nie zostały zrealizowane. Skarżący domagał się zatem interwencji organu w jego sprawie i wydania decyzji administracyjnych. Przyjdzie wobec tego podzielić stanowisko Wojewody [...], że ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 225 ze zm.) przyznaje mu wyłącznie prawo do wydania decyzji w zakresie nadania statusu, jego przedłużenia oraz cofnięcia statusu Centrum (art. 5-6 ustawy). Zatem organ nie może bezpośrednio ingerować w działalność Centrum i wydać decyzji administracyjnej w żądanym przez skarżącego zakresie. Na marginesie można zauważyć, że Wojewoda przeprowadził z urzędu postępowania wyjaśniające w stosunku do Centrum, które nie potwierdziły zarzutów skarżącego, co mogłoby skutkować ewentualnym cofnięciem statusu. Roszczenia skarżącego mają niewątpliwe charakter cywilnoprawny, do których właściwe są sądy powszechne i winny być skierowane w stosunku do Centrum. W konsekwencji organ nie był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania indywidualnego władczego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego, przez co nie dopuścił się bezczynności. Tym samym niniejsza sprawa nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.