IV SAB/Gl 49/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi "A" w W. na bezczynność Szpitala Wojewódzkiego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia umorzyć postępowanie sądowe. A z siedzibą w W. skierowała w dniu 16 lutego 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze tej wniesiono o zobowiązanie Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego do wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w jakim nieudostępniono imion i nazwisk we wnioskowanych umowach, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Zarzucono organowi naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. w ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1764)- dalej "u.d.i.p". Jak wynikało z uzasadnienia skargi, we wniosek z dnia 26 czerwca 2016r. domagano się udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. adresu strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala; 2. adresu strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala, na której znajduje się dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie osób ją przeprowadzających w odniesieniu do wszystkich kontroli zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych przeprowadzonych w latach 2003-2015; 3. informacji o tym, czy szpital udostępnia, użycza, wynajmuje, tudzież dzierżawi pomieszczenia lub sprzęty medyczne szpitala innym osobom lub podmiotom, a jeśli tak - to wniesiono o udostępnienie skanów umów, na podstawie których to następuje; 4. skanów umów z ordynatorami, pracującymi w szpitalu na dzień wniesienia wniosku; 5. listy zawierającej imiona i nazwiska uczestników szkolenia/kursu zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego wraz z podanym zakresem tematycznym szkolenia/kursu, w którym uczestniczył personel oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013-2015r.; 6. informacji o imieniu (imionach) i nazwisku (nazwiskach) prowadzącego; 7. przesłanie skanu umowy na przeprowadzenie tych szkoleń; 8. informacji o tym, czy na oddziale ginekologiczno-położniczym jest zatrudniony psycholog (niezależnie od formy świadczenia usług), a jeśli tak, to informacji o wymiarze czasu pracy zatrudnionego psychologa; natomiast jeżeli psycholog nie jest zatrudniony to, ile razy w 2015 r. był wzywany na ten oddział psycholog lub psychiatra na konsultacje; 9. informacji o liczbie porodów na oddziale ginekologiczno-położniczym Szpitala w 2015 r. w tym informacji o liczbie porodów, w których zastosowano znieczulenie zewnątrzoponowe (w całym roku 2015 i od lipca 2015 r.) oraz informacji o liczbie porodów ukończonych drogą cesarskiego cięcia w 2015 r.; 10. informacji o tym, czy w szpitalu na dzień wysłania wniosku, jest zatrudniony ksiądz, a jeżeli tak to czy wykonuje także obowiązki na oddziale ginekologiczno-położniczym. Wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 24 listopada 2016r. udostępniono mu część wnioskowanych informacji. Nie przekazano natomiast imion i nazwisk uczestników szkolenia, gdyż organ stwierdził, że dane te nie stanowią informacji publicznej. Organ zanonimizował dane osobowe w umowie zawartej z ordynatorem w zakresie adresu i wynagrodzenia. Poinformował nadto wnioskodawcę, że w szpitalu oddziałami kierują lekarze niebędący ordynatorami. Wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji w zakresie zanonimizowanych danych. W odpowiedzi organ nadesłał żądane skany umów. Stwierdził jednak, że dane adresowe nie maja charakteru informacji publicznej, zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Podobna ochrona przysługuje w stosunku do wynagrodzenia ordynatorów, gdyż dane te nie zostały wymienione w art. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. nr 216 poz. 1584). Analogiczną argumentację zastosował w stosunku do danych adresowych i wynagrodzenia kierowników oddziałów. Skarżący stwierdził, że Szpital jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanych informacji. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. podlega zatem rygorom przepisów tej ustawy. Powinien zatem albo udostępnić żądaną informacje albo wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Zdaniem skarżącego adresat jego wniosku zajął wewnętrznie sprzeczne stanowisko, gdyż odmawia udzielenia informacji stwierdzając, że nie jest to informacja publiczna, z drugiej jednak strony wyjaśnia, że informacja o wynagrodzeniu jest informacją chronioną, co wymagałoby wydania decyzji administracyjnej z uwzględnieniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący wskazał na przykładowy katalog spraw, o którym mowa w art. 6 u.d.i.p., które podlegają udostępnieniu. Wśród tych spraw wymienione są sprawy dotyczące majątku publicznego, w tym majątku podmiotów wykonujących zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.f i pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Zdaniem skarżącego szpital jest instytucją wypełniająca zadania publiczne z zakresu służby zdrowia, o których mowa w art. 68 Konstytucji RP. Dane dotyczące wynagrodzenia ordynatorów i kierowników oddziałów, objęte wnioskiem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.f i pkt 5 lit. d u.d.i p. Powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 20 marca 2006r. (sygn. akt K 17/05) skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uchylenie się przez adresata wniosku od obowiązku wydania decyzji administracyjnej w zakresie wynagrodzeń ordynatorów i kierowników oddziałów Szpitala. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa oraz wniosek o wymierzenie grzywny wskazano, że zwłoka Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego wynosi już półtora miesiąca, a podawana argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Organ potwierdził, że dokonał anonimizacji przekazanej na wniosek skarżącego umowy o pracę z ordynatorem w zakresie adresu i wynagrodzenia. Nie wydał decyzji administracyjnej, gdyż informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Odwołując się do stanowiska orzecznictwa stwierdzono, że w,przypadku gdy wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej należy jedynie poinformować wnioskodawcę o tym fakcie. Natomiast żaden z przepisów u.d.i.p. nie nakazuje wydać decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji dokumentu. Przekazanie zanonimizowanego dokumentu nie oznacza, że organ pozostaje w bezczynności. Animizacja, jako zabieg techniczny, umożliwia udostępnienie informacji publicznej po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione. Zdaniem Dyrektora Szpitala Wojewódzkiego prawo do informacji publicznej nie obejmuje informacji o wynagrodzeniach kierowników i ordynatorów, zatem wyłączono te dane poprzez ich zanonimizowanie. Powoływanie się przez skarżącego na stanowisko zajęte w wyroku z dnia 20 marca 2006r. uznano za chybione, gdyż mowa w nim była o umowach cywilnych natomiast ordynator szpitala i kierownicy oddziałów zatrudnieni są na umowę o pracę. W piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2017 r. strona skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.