IV SAB/Gl 49/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi S.M. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w C. w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie wypłaty lub odmowy wypłaty odszkodowania z tytułu choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 czerwca 2017 r. S.M., powołując się na art. 33 pkt 2 lit c) ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub chorób pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r., poz. 616) – dalej "ustawa o świadczeniach odszkodowawczych", zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w C. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie przyznania lub/i odmowy przyznania odszkodowania z tytułu choroby zawodowej, w szczególności której objawy spowodowały czasową niezdolność do służby w okresie od 29.08.2016 r. do 02.04.2017 r., a także w późniejszym czasie całkowitą niezdolność do służby w Policji i inwalidztwo III grupy oraz wydanie decyzji w tej sprawie zgodnie z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ww. ustawy. Do wniosku dołączył kopię orzeczenia Śląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Katowicach z [...] r. Następnie w związku z wydaniem orzeczenia przez Centralną Komisję Lekarską MSW w Krakowie z [...]r. pismem z 7 września 2017 r. S.M. ponowił żądania zawarte w ww. wniosku. Komendant Miejski Policji w C. decyzją nr [...] z dnia [...]r., działając na podstawie art. 121b ust. 1 w zw. z art. 121 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) odmówił przyznania S.M. odszkodowania z tytułu choroby zawodowej, w szczególności której objawy spowodowały czasową niezdolność do służby w okresie od 29.08.2016 r. do 02.04.2017 r. W dniu 23 listopada 2017 r. S.M., powołując się na art. 37 ust. 1 § 1 pkt 1 k.p.a., wniósł do Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach ponaglenie w związku z niezałatwieniem jego sprawy zgodnie z wnioskiem z dnia 7 czerwca 2017 r. , a także wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C., jako wydanej w niewłaściwym trybie i bez podstawy prawnej do załatwienia sprawy zgodnie z ustawą o świadczeniach odszkodowawczych. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach postanowieniem z dnia [...]r. uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Z kolei decyzją nr [...] r. z [...]r. organ ten stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji w C. nr [...]r. z dnia [...]r., jako wydanej z rażącym naruszenie prawa. Organ wskazał, że wniosek strony został złożony w trybie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych, natomiast Komendant wydał decyzję odmawiającą przyznania odszkodowania z tyt. choroby zawodowej powołując się na art. 121b ust. 1 oraz art. 121b ust. 5. ustawy o Policji , zgodnie z którymi S.M. nie zachował prawa do 100% uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim. Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. S.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w C. zarzucając temu organowi naruszenie art. 35 § 3 w zw. z art. 6 i 7 oraz art. 109 § 1 i nast. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w zw. z art. 37 ust. 1 i nast. ustawy o świadczeniach odszkodowawczych poprzez niezakończenie postepowania w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia choroby zawodowej wydaniem decyzji w ustawowo określonym terminie. Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...]r., wydania orzeczenia, że Komendant Miejski Policji w C. pozostał w bezczynności w przedmiotowej sprawie oraz wytycznych dla organu co do dalszego działania i oceny prawnej w sprawie, a także rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzenia niejawnym. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że postępowanie administracyjne wszczęte w tej sprawie w dniu 15 września 2017 r. zostało zakończone decyzją z [...]r., która została "cofnięta" przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzją z [...]r., od której strona nie odwołała się. Aby wydać kolejną decyzję materiały zostały przekazane do oceny prawnej, a po otrzymaniu stanowiska została wydana kolejna decyzja. W piśmie procesowym z 29 marca 2018 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że przed dokonaniem oceny merytorycznej zasadności skargi sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. W tym zakresie ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Natomiast jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Granice tej właściwości sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2, § 2a i § 3 oraz art. 4-5 P.p.s.a.. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.), a także w innych w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a). Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w C. polegającą na niezakończeniu postępowania i niewydaniu decyzji w ustawowo określonym terminie w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia choroby zawodowej. Przy czym skarżący domagał się wydania decyzji na podstawie przepisów ustawy z 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub chorób pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r., poz. 616) – dalej "ustawa o świadczeniach odszkodowawczych" lub "ustawa". Ustawa ta, stosownie do treści art. 1 pkt 1 lit. a, określa zasady i tryb przyznawania i wypłaty jednorazowego odszkodowania przysługującego w razie wypadku pozostającego w związku ze służbą, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Świadczenia odszkodowawcze przysługują m.in. funkcjonariuszowi Policji, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku albo choroby (art. 2 ust. 1 ustawy). W świetle art. 34 ust. 1 prawo do świadczeń odszkodowawczych i ich wysokość ustala się w drodze decyzji. Natomiast stosownie do treści art. 38 ust. 1 ustawy, od decyzji wydanej w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu (art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy). Powyższe przepisy wyraźnie wskazują, że w ramach omawianego postępowania w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego nie jest wydawana decyzja, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji zapadłej w omawianym przedmiocie służy bowiem do sądu powszechnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Co więcej, odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w przypadku niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego. To natomiast prowadzi do wniosku, że zaskarżenie decyzji w sprawie świadczeń odszkodowawczych a także ewentualnej "bezczynności" w zakresie niewydania w ustawowym terminie decyzji we wskazanym przedmiocie może być skierowane do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. Należy jednocześnie wskazać, że stosownie do treści art. 476 § 2 pkt 5 oraz § 3 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową lub służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, a także sprawy wszczęte na skutek niewydania decyzji we właściwym terminie przez organ rentowy są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych dla których właściwe są sądy powszechne. Przy czym organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 4 pkt 3 K.p.c.). Żądanie skarżącego należy zatem do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, a w sprawach tego typu właściwy jest sąd powszechny. Zatem, z uwagi na powyższe regulacje nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku i wydanie decyzji w sprawie przyznania odszkodowania przysługującego funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z tytułu choroby pozostającej w związku ze służbą. Skoro w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt.1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.