IV SAB/Gl 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w R. w przedmiocie rozpoznania skargi osoby osadzonej w Zakładzie Karnym postanawia odrzucić skargę Pismem, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu [...] r., W. W. odbywający karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w R., który nie udzielił mu odpowiedzi na składane skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż zakład karny nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w konsekwencji określone w prawie administracyjnym terminy rozpatrywania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych nie mają w stosunku do niego zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapaść może na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 160 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; Sygn. akt IV SAB/Gl 5/09 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W przedmiotowej sprawie skarżący, odbywający karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R., wskazywał na bezczynność Dyrektora tego zakładu. Podkreślenia wymaga, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Zważyć należy, iż rozpoznanie skarg, wniosków i próśb osób osadzonych nie następuje w drodze decyzji administracyjnej ani w innej formie rozstrzygnięcia wskazanego w art. 3 § 2 p.p.s.a.. Na podstawie art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.), Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie Sygn. akt IV SAB/Gl 5/09 sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467), które reguluje odrębny tryb rozpatrywania skarg osób osadzonych, z wyłączeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.