IV SAB/Gl 50/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Rady Gminy W. G. w przedmiocie radnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Rady Gminy W. G. w zakresie niepodjęcia uchwały dotyczącej wygaśnięcia lub odmowy wygaśnięcia mandatu radnych: M. K., J. C. i J. Ż. W ocenie skarżącego wymienieni radni prowadzą działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, co jest podstawą do wygaśnięcia ich mandatów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albowiem sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych ewentualnie ze względu na brak legitymacji procesowej po stronie skarżącego. Dodatkowo zauważono, że kwestie podnoszone w skardze były kilkakrotnie analizowane przez wojewodę, który nie dopatrzył się naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; Sygn. akt IV SAB/Gl 50/10 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając na uwadze treść zacytowanego przepisu należy stwierdzić, że skarga J. W. na bezczynność Rady Gminy W. G. w zakresie podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego jest niedopuszczalna. Ustawa ustanawia kognicję sądu administracyjnego do kontroli bezczynności organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Tym samym żądanie nakazania Radzie Gminy W. G. podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego nie mieści się w zakresie działania sądu administracyjnego określonego, gdyż bezczynność nie dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Kontroli sądowej może być poddana, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poza. 1591 ze zm.), tylko uchwała stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego. Na marginesie wymaga podkreślenia, że ustawodawca powierzył sądom administracyjnym wyłącznie uprawnienie do kontrolowania rozstrzygnięć organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Rolą Sądu nie jest natomiast wymuszanie na tych organach wydawania określonych rozstrzygnięć, albowiem w istocie stanowiłoby to naruszenie ich kompetencji, a nawet ich zastąpienie w procesie decyzyjnym. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 29 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 606/04, (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sygn. akt IV SAB/Gl 50/10 W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.