IV SAB/Gl 50/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. (T.) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę; Pismem z dnia [...] zatytułowanym jako "Pozew" A.T. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia jego odwołania od decyzji nr [...], wydanej w dniu [...] przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., działającego z upoważnienia Burmistrza tego Miasta, mocą której odmówiono przyznania wyżej wymienionemu pomocy finansowej na zakup żywności, odzieży i pokrycie opłat mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżący nie poprzedził tej skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Równocześnie organ zasygnalizował, że rozpoznał odwołanie A.T. z zachowaniem ustawowego terminu, bowiem w dniu [...] wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy przywołany wyżej akt pierwszoinstancyjny z dnia [...]. Wezwaniem z dnia 24 lutego 2016 r., wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 22 lutego 2016 r. zwrócono się do skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi, poprzez złożenie dowodu wniesienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kodeksu Postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe A.T. nadesłał do Sądu pismo procesowe datowane na [...] zatytułowane jako "Wniosek", w którym wywiódł, iż do tutejszego Sądu "nie złożył skargi tylko pozew przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K.", z kolei w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w T. nie ubiegał się o zasiłek celowy, lecz o "pomoc w usamodzielnieniu się na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej". Skarżący nie nadesłał natomiast dokumentu, który potwierdzałby złożenie wniosku o usunięcie naruszenia prawa, ani też nie wskazał w żaden sposób, jakoby wezwanie takie mało być przezeń złożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona powinna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tego Kodeksu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został zachowany. Fakt, iż wniesienie skargi nie zostało poprzedzone wymaganym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa został bowiem potwierdzony przez organ w odpowiedzi na skargę, a równocześnie sam skarżący, w odpowiedzi na stosowne wezwanie, nie przedstawił dowodu złożenia takiego wezwania ani też nawet nie podnosił, aby w ogóle miał jej złożyć. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga została złożona bez zachowania wymaganego prawem trybu, a skoro tak, okoliczności sprawy uzasadniały jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.