IV SAB/Gl 53/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 7 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.J. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. w przedmiocie działalności domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę D.J. zamieszkująca w Domu Pomocy Społecznej w Ż. pismem procesowym z dnia [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. W skardze tej zarzuciła powyższemu organowi administracji, iż pomimo jej wniosków nie przeprowadził kontroli w Domu Pomocy Społecznej w Ż., który jej zdaniem oszukuje ją i pobiera nadmierną opłatę za pobyt w tej placówce. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w K. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ ten wskazał, że przedmiot objęty skargą strony nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Nadto wskazano, że przepisy prawa nie zezwalają Regionalnej Izbie Kontroli w następstwie przeprowadzonej kontroli na wydanie aktu, który mógłby stanowić podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca pismem z dnia [...] podtrzymała swoją skargę i nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji, nadto zaznaczyła, że domaga się ustanowienia eksperta z zakresu ekonomi, który skontroluje działania Domu Pomocy Społecznej w Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności organów w zakresie nie wydania decyzji, wymienionych postanowień oraz aktów i czynności z zakresu administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy przy tym zaznaczyć, że istotą bezczynności jest niepodejmowanie przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Oznacza to, że bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ ten w wynikającym z przepisów prawa terminie do załatwienia sprawy nie podjął czynności, do której był zobligowany lub prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem przewidzianego prawem rozstrzygnięcia ( decyzji lub postanowienia ) lub innego aktu administracyjnego, jak również nie wykonał stosownej czynności, której zobowiązany był podjąć. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest skarga D.J. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K., która jej zdaniem nie przeprowadziła niezbędnej kontroli u Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Ż. w zakresie pobierania odpłatności za pobyt w tej placówce. W świetle tak sformułowanego zarzutu Sąd uznał, że nie mieści się on w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Zarzut ten dotyczy, bowiem sposobu rozpatrzenia skargi w zakresie pobierania odpłatności za pobyt w tej placówce, natomiast nie samej decyzji o ustaleniu wysokości takiej odpłatności. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga złożona przez skarżącą nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Oznacza to, że skarga ta jest niedopuszczalna, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę jej odrzucenia przewidzianą treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji. su.