IV SAB/Gl 54/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. W treści pisma procesowego datowanego na 15 kwietnia 2016 r. S.Z. wniósł o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 31 marca 2016 r. o odrzuceniu skargi. Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 21 kwietnia 2016 r. skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a nadto ustanowienia radcy prawnego. Równocześnie oświadczył, że od 15 miesięcy przebywa w Zakładzie Karnym, gdzie "nie ma możliwości zarobkowania" i korzysta ze wsparcia udzielanego mu przez rodziców (osoby schorowane). Zadeklarował także, iż jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...]. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych ani nieruchomości (przed osadzeniem zamieszkiwał, jako główny najemca, w mieszkaniu lokatorskim o powierzchni 32 m2). Odpowiadając na wezwanie z dnia 23 maja 2016 r. wnioskodawca przedstawił zaświadczenie Dyrektora Zakładu Karnego w W. z dnia 8 czerwca 2016 r., potwierdzające, iż nie jest w tej placówce zatrudniony odpłatnie oraz, że nie posiada żadnych środków pieniężnych do dyspozycji. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku S.Z. godzi się podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania. Jest on bowiem osobą od ponad roku pozbawioną wolności, zaś z jego oświadczeń wynika, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Równocześnie - co potwierdza nadesłane przezeń zaświadczenie administracji Zakładu Karnego w W. (vide: karta nr 79 akt sprawy) nie jest w tej placówce zatrudniony odpłatnie i nie posiada jakichkolwiek środków pieniężnych, którymi mógłby dysponować. Mając na względzie przywołane wyżej okoliczności uznano, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.