IV SAB/Gl 55/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ "A" [...] na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół A w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Międzyzakładowa Organizacja Związkowa NSZZ "A" [...] (dalej "strona skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół A w P. (dalej "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wskazując, że nie został jej przekazany żądany kompletny imienny wykaz nauczycieli zatrudnionych w tej szkole z podaniem wysokości dodatku motywacyjnego przyznanego każdemu nauczycielowi w roku szkolnym 2015/2016; nie zostały też podjęte inne dopuszczone przez prawo działania w zakresie załatwienia wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. Do skargi została dołączona uchwała nr [...] Prezydium Zarządu MOZ NSZZ "A" [...] z dnia [...] r. w sprawie złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania podając, że w dniu 22 lutego 2016 r. udostępnił informację w zakresie żądanym przez stronę skarżącą. Pismem z dnia 2 marca 2016 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do udokumentowania, że osoby podpisane pod uchwałą nr [...] z dnia [...] r. są upoważnione do działania w imieniu strony skarżącej - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi pocztowemu w dniu 15 marca 2016 r. Strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi ani w wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 22 marca 2016 r., ani w terminie późniejszym. Natomiast uiściła wpis i w piśmie z dnia 21 marca 2016 r. podała, że żądana informacja publiczna po wniesieniu skargi, została jej udostępniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przez braki formalne skargi należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi w sprawie. I tak, obok warunków wskazanych w art. 57 P.p.s.a., skarga winna nadto spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 § 1 i nast. P.p.s.a. Jak stanowi § 1 ww. przepisu, każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku związków zawodowych, wymóg ten należy powiązać z konstrukcją tych podmiotów i zasadami ich reprezentacji. Nawiązuje do tego treść art. 28 P.p.s.a., który stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 P.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W stanie faktycznym sprawy, skarga została wniesiona – jak to określono – "za Prezydium Zarządu" przez B.P. Przewodniczącego MOZ NSZZ "A" [...]. Do skargi została dołączona uchwała nr [...] Prezydium Zarządu MOZ NSZZ "A" [...] z dnia [...] r. w sprawie złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na bezczynność organu, w treści której wskazano, że podejmuje się decyzję o skierowaniu skargi do WSA w Gliwicach i upoważnia Przewodniczącego B.P. do reprezentowania Związku przed WSA w tej sprawie. Uchwała została podpisana przez Przewodniczącego, Wiceprzewodniczącego i Sekretarza MOZ NSZZ "A" [...]. Należy podkreślić, iż samo powołanie się na sprawowaną funkcję nie czyni zadość stwierdzeniu, że skarga została wniesiona przez podmiot do tego uprawniony. W myśl przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tj.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1881; dalej "ustawa") statuty oraz uchwały związkowe określają swobodnie struktury organizacyjne związków zawodowych (art. 9 ustawy), statut określa między innymi sposób reprezentowania związku (art. 13 ustawy), związek zawodowy podlega obowiązkowi rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym (art. 14 ust 1 ustawy), związek zawodowy oraz jego jednostki organizacyjne wskazane w statucie nabywają osobowość prawną z dniem zarejestrowania (art. 15 ustawy). Do skargi nie zostały załączone dokumenty pozwalające na stwierdzenie, w jaki sposób i przez jakie osoby strona skarżąca może być reprezentowana przed Sądem. Brak stosownych dokumentów stanowił brak formalny skargi, podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawnym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. W świetle powyższego konieczne i uzasadnione było wezwanie strony skarżącej do udokumentowania, że osoby podpisane pod uchwałą nr [...] z dnia [...] r. są upoważnione do działania w jej imieniu - w terminie 7 dni; co Sąd uczynił wezwaniem z dnia 2 marca 2016 r., doręczonym skutecznie w dniu 15 marca 2016 r. W wezwaniu do sanowania braku Sąd pouczył stronę skarżącą o konsekwencjach prawnych wynikających z nieusunięcia stwierdzonego braku w terminie wyznaczonym na wykonanie tego obowiązku. Pomimo takiego pouczenia, brak formalny skargi nie został usunięty w terminie do tego wyznaczonym, tj. do 22 marca 2016 r., ani w terminie późniejszym. Z uwagi zatem na nieusunięcie braku formalnego skargi, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.