IV SAB/Gl 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę W dniu 25 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga J.R. na bezczynność organu (Gminy G.) polegająca na nie rozpoznaniu w terminie wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego zwrotnego. Wezwany do wykazania, czy wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 k.p.a. skarżący poinformował Sąd, iż zażalenia takiego nie wniósł, gdyż takiego obowiązku nie posiada w przypadku skarżenia bezczynności organu w postaci niewydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak stanowi art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz. U. Nr 153 poz.1270/ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednakże, zgodnie z treścią art. 52 p.p.s.a., w każdym ze wskazanych wyżej przypadków konieczne jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia o ile obowiązujące przepisy środki takie przewidują. Jak stanowi art. 37 k.p.a na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym po myśli art. 36 k.p.a. stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Strona skarżąc bezczynność organu administracji publicznej w toku postępowania zmierzającego do załatwienia jej indywidualnej sprawy administracyjnej ma zatem obowiązek skorzystania z tego środka zaskarżenia, o ile wyrażać będzie wolę późniejszego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący nie skorzystał z przysługującego po myśli przepisów kodeksu postępowania administracyjnego środka zaskarżenia zwracając się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co spowodowało, iż wniesiona przez niego skarga stała się niedopuszczalna wobec niewyczerpania drogi odwoławczej w trybie postępowania przed organami administracji. Skarga niniejsza podlega zatem odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 ust.6 p.p.s.a.,