IV SAB/Gl 61/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B.J. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w C. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. B. J. wystąpiła do Komendanta Straży Miejskiej w C. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie – czy w latach 2011, 2012 i 2013 funkcjonariusze Straży Miejskiej w C. działając w wykonaniu ustawy o ochronie czystości w miastach i osiedlach nałożyli mandaty w stosunku do urzędników miasta C. za niedopełnienie obowiązku sprzątania na bieżąco zwierzęcych odchodów w miejscach publicznych, a w szczególności w [...], [...], [...] i terenów sąsiednich. Jeżeli takie mandaty zostały nałożone to jaka była ich ilość w poszczególnych latach oraz jaka była ich wysokość. Komendant Miejski w C. pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. udzielił stronie odpowiedzi. W piśmie tym przywołano podstawę prawną działań podejmowanych przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w C. Podkreślono, że przesłanką podejmowania czynności nie jest okoliczność dotycząca tego kim jest osoba dopuszczająca się określonego wykroczenia, lecz sam fakt popełnienia czynu naruszającego obowiązujący porządek prawny. Podkreślił, że prowadzone przez Straż Miejską statystyki obejmują ilość podjętych interwencji, nałożonych mandatów karnych, łącznych kwot nałożonych mandatów, czy też skierowanych wniosków o ukaranie do sądu oraz zastosowanych środków oddziaływania wychowawczego w związku z ujawnionym wykroczeniem. Informacje te nie podlegają żadnej dodatkowej klasyfikacji z podziałem na konkretne osiedla, w których ujawniono wykroczenia, czy też uwzględniające funkcję czy wykonywany zawód osoby sprawcy wykroczenia. Na podstawie prowadzonych sprawozdań możliwe jest wyłącznie udzielanie informacji co do łącznej sumy nałożonych mandatów karnych w wymaganym okresie oraz łącznej kwoty na którą zostały wystawione. W końcowej części tego pisma zamieścił wyliczenia liczbowe ilości nałożonych mandatów w poszczególnych wskazanych przez stronę latach oraz ich sumaryczną wysokość. Nadto zamieścił ogólne stwierdzenia dotyczące zasad, którymi kierują się funkcjonariusze Straży Miejskiej podejmujący nakazane im czynności. Pismem z dnia 14 maja 2013 r. B. J. wniosła skargę na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w C. z uwagi na nieudostępnienie informacji publicznej w terminie. W skardze tej w pierwszej kolejności przedstawiła tło zwrócenia się do Komendanta Straży Miejskiej w C. o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej dane, o udostępnienie których zwróciła się znajdują się z pewnością w dyspozycji organu administracji i nie ma żadnych przeciwwskazań w ich udostępnieniu. Nadto podkreśliła, że pismo z dnia 16 kwietnia 2013 r. podpisane zostało przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej w C., do którego nie zwracała się o udostępnienie stosownej informacji. Ponadto pismo to zawiera wymijającą informację, o charakterze pozornym. Zdaniem skarżącej, gdyby pismo to zawierało prawdziwe informacje to wynikałoby z niego, że urzędnicy miejscy nie ponoszą żadnych kar za niedopełnienie ciążących na nich obowiązków, a takowe egzekwowane są od prywatnych właścicieli nieruchomości. Komendant Miejski Straży Miejskiej w C. w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie, a w motywach swojego stanowiska wskazał, że stosownie do obowiązujących unormowań prawnych udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek, a tym samym nie można mówić o bezczynności. Nadto wskazał, że straż miejska nie dysponuje informacjami, o udostępnienie których występuje skarżąca, ponieważ druki mandatów karnych nie zawierają informacji dotyczących miejsca popełnienia wykroczenia, jak również zawodu i miejsca zatrudnienia osoby na rzecz której są wystawiane. W odpowiedzi tej poddano w wątpliwość czy informacje, których domaga się udostępnienia skarżąca zaliczyć można do informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego tego, że pismo z dnia 16 kwietnia 2013 r. podpisane zostało przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej w C. odwołano się do postanowień regulaminu organizacyjnego, zgodnie z którymi w okresie nieobecności Komendanta Straży Miejskiej zastępuje go Zastępca Komendanta Straży Miejskiej i wówczas dysponuje wszystkimi uprawnieniami przysługującymi Komendantowi. W końcowej części odpowiedzi na skargę odniesiono się do sposobu ujmowania w literaturze i w orzecznictwie bezczynności organu administracji i zaakcentowano, że w rozpatrywanej sprawie tego typu bezczynność nie wystąpiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) nie wykazała, aby wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi na bezczynność organu administracji. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W świetle przedstawionych rozważań wynika, że z informacją publiczną spotykamy się wówczas, gdy informacja taka jest już wytworzona w formie określonego dokumentu, względnie w oparciu o dostępne dokumenty może zostać przetworzona. Innymi słowy nie jest dopuszczalne w ramach dostępu do informacji publicznej domagać się od organów administracji publicznej ich wytworzenia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie jest tego typu informacją organ administracji publicznej udziela wnioskodawcy odpowiedzi i w tym zakresie nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia stanowisko takie znajduje umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 113/13 niepublikowany). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że organ administracji nie pozostaje w bezczynności, gdyż odpowiedział na wniosek skarżącej z 10 kwietnia 2013 r. w terminie przewidzianym przepisami prawa i udostępnił te informacje, którymi dysponował. Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanego postępowania, skarżąca wystąpiła do Komendanta Straży Miejskiej w C. o udostępnienie informacji publicznej sprowadzającej się do przedstawienia, czy urzędnicy miejscy w latach 2011-2013 ukarani zostali mandatem karnym za niedopełnienie obowiązku sprzątania na bieżąco zwierzęcych odchodów z ulic i placów będących własnością miasta, jak również jaka była wysokość nałożonych mandatów. Komendant Straży Miejskiej w C. pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. udzielił skarżącej odpowiedzi, w której zamieścił informację, iż dane, o udostępnieniu których ubiega się skarżąca nie są w posiadaniu organu, jak również w oparciu o posiadane dokumenty nie jest w stanie uzyskać informacji żądanych przez skarżącą. Nadto w piśmie tym udostępnił skarżącej te informacje, którymi dysponował. W tej sytuacji rozważyć należy, czy informacje, o udostępnienie których ubiega się skarżąca są faktycznie w posiadaniu organu administracji. Zasadniczą rolę w tym zakresie odgrywają informacje uzyskiwane przez funkcjonariuszy straży miejskiej w trakcie wykonywania czynności służbowych i wymierzaniu mandatów za popełnione wykroczenia. Analiza druków mandatów karnych pozwala stwierdzić, że na drukach tych brak jest informacji o wykształceniu oraz o miejscu zatrudnienia osoby karanej, nadto brak jest również wskazania na miejsce popełnienia określonego czynu. Oznacza to, że w oparciu o posiadane przez straż miejską informacje organ administracji publicznej nie był w stanie udzielić skarżącej tej informacji, o udostępnienie której wystąpiła. Sytuacja taka oznacza, że organ ten zobowiązany był w formie pisemnej udzielić skarżącej odpowiedzi na zgłoszony wniosek. W niniejszej sprawie Komendant Straży Miejskiej w C. pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. takiej odpowiedzi udzielił. Tym samym nie można mówić, że organ ten pozostawał w bezczynności i nie rozpatrzył wniosku strony w terminie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu zaistniałaby wówczas, gdyby organ ten w przewidzianym terminie 14 dni nie udostępnił informacji, nie wydał prawem przewidzianej decyzji, względnie nie odpowiedziałby pisemnie na wniosek strony. W rozpatrywanej sprawie odpowiedź taka została udzielona i to w terminie wskazanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozważenia wymaga zarzut postawiony w skardze, że pismo z dnia 16 kwietnia 2013 r. podpisane zostało przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej w C. a nie przez samego Komendanta. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie zgłoszony zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ jak zasadnie wskazał to organ administracji w odpowiedzi na skargę z regulaminu organizacyjnego tej gminnej jednostki organizacyjnej wynika w sposób jednoznaczny, że zastępca komendanta w okresie nieobecności samego komendanta zastępuje go i przysługują mu wszystkie uprawnienia przewidziane dla komendanta. Nadto podkreślić należy, że przedmiotowa odpowiedź nie jest aktem władczym rozstrzygającym o sytuacji prawnej jego adresata, a tym samym dla jego wydania nie jest wymagane upoważnienie przewidziane treścią art. 268 Kodeksu podstępowania administracyjnego. W świetle przeprowadzonej analizy treści skargi oraz obowiązujących przepisów prawa skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zarzuty skarżącej nie dały podstaw do uznania, że Komendant Straży Miejskiej w C. Przewodniczący był organem bezczynnym w zakresie żądań kierowanych do niego przez skarżącą. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.