IV SAB/Gl 64/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 16 lipca 2015 r. K.Z. zwrócił się do Naczelnika Wydziału Oświaty Urzędu Miasta D. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy w roku 2010 do Wydziału Oświaty wpłynęło jakiekolwiek pismo z instytucji państwowej lub od osoby prywatnej (donos) mówiące o złych warunkach sanitarnych i nie tylko w Ośrodku Wypoczynkowym A w którym uczniowie Szkoły Podstawowej A w D. przebywali na tzw. zielonej szkole. W przypadku gdyby takie pismo wpłynęło do organu wniósł o udostępnienie jego kopii. Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. Z-ca Naczelnika Wydziału Oświaty poinformował K.Z., że do Wydziału Oświaty nie wpłynęło pismo informujące o złych warunkach sanitarnych lub innych nieprawidłowościach w trakcie przebywania uczniów Szkoły Podstawowej A w D. we wskazanym we wniosku ośrodku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.Z. wniósł o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że odpowiadając na wniosek organ "posunął się do kłamstwa" aby zatuszować nieprawidłowości do jakich doszło w trakcie przebywania uczniów na tzw. zielonej szkole. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie albowiem udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego. Wydział Oświaty nie otrzymał pisma o treści wskazanej we wniosku, tym samym nie mógł doręczyć wnioskodawcy kopii nieistniejącego pisma. W dniu 8 czerwca 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącego wraz z pięcioma załącznikami. Jak wynikało z pisma przewodniego załączniki te miały na celu wykazać, iż adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności, gdyż wbrew swojemu oświadczeniu posiada wnioskowaną informacje publiczną. Skarżący wyjaśnił, iż zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o kserokopie pisma (decyzji) skierowanej do Urzędu Miasta w D. wraz z kopią dowodu doręczenia z dnia 28 maja 2010r. W odpowiedzi otrzymał kopię decyzji organu z dnia [...]r. zawierającą szereg nakazów wydanych na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122 poz. 851 ze zm.) skierowanych do Ośrodka Wypoczynkowego "A". Decyzja ta zgodnie z zawartą w niej informacja skierowana została do wiadomości m.in. Kuratorium Oświaty w D. Przekazano także wnioskodawcy pismo, w którym wymieniono kopie dokumentacji Ośrodka Wypoczynkowego "A" (22 pozycje). Dokumentacja ta nie została dołączona do pisma skarżącego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) zwanej dalej u.d.i.p. albowiem wniosek o udzielenie wskazanych informacji strona skarżąca złożyła w trybie przepisów tej ustawy. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Dokonując interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącej, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Natomiast ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona albo odnosząca się do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. W tym miejscu należy powołać się na wypracowane już i traktowane jako jednolite, stanowisko judykatury, z którego wynika niezbicie, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać także postać decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Jak wynika z akt sprawy wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony w dniu 16 lipca 2015r., a odpowiedź na wniosek sporządzono w dniu 27 lipca 2015 r., więc w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. W odpowiedzi tej organ poinformował skarżącego o nieposiadaniu informacji objętej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe wypełnia przesłankę skutecznego załatwienia sprawy przez podmiot zobowiązany. Jak przyjmuje się przy tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, udostępnienie informacji publicznej może mieć miejsce wówczas, gdy jej dysponent jest w jej posiadaniu. Jest to zwłaszcza istotne, gdy żądanie w tym przedmiocie skierowano do podmiotu, który dokumentu zawierającego informację nie wytworzył. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, iż organ zataił posiadaną informację aby zatuszować nieprawidłowości jakich się dopuścił dyrektor Szkoły Podstawowej A w D. przy organizacji tzw, zielonej szkoły przyjdzie zauważyć, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego badanie, czy adresat informację posiada, czy rzeczywiście nie włada dokumentem, a więc czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Jeżeli przeto podmiot, do którego się zwrócono podaje, że nie posiada danej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania udostępnienia danych publicznych, stąd skarga zaczepiająca bezczynność w tej materii jest nieuzasadniona. W razie złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją właściwe środki, w tym karne (art. 23 u.d.i.p.), czy inne pozwalające na weryfikację stanowiska, wszak pozostają one poza kognicją sądu rozpoznającego skargę na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1638/14, publ. CBOSA). Ustosunkowując się natomiast do treści pisma skarżącego z dnia 8 czerwca 2016r. i dołączonych do niego dokumentów, a w szczególności do kopii decyzji wydanej przez organy inspekcji sanitarnej Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącego dokumenty te nie dowodzą, iż adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a to Naczelnik Wydziału Oświaty Urzędu Miasta D., był w posiadaniu "pism instytucji państwowej lub osoby prywatnej mówiących o złych warunkach sanitarnych w Ośrodku Wypoczynkowym A w Ł. Z dołączonej do pisma skarżącego kopii decyzji wynika jedynie, że została ona przesłana do wiadomości Kuratorium Oświaty w D., a więc nie do adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej. Kuratorium Oświaty, jako aparat pomocniczym Kuratora Oświaty wykonującego w imieniu Wojewody [...] zadania i kompetencje w zakresie oświaty, działa jako państwowa jednostką budżetowa w ramach zespolonej administracji rządowej w K. obejmując swoim zasięgiem obszar województwa śląskiego i tworząc w poszczególnych miastach swoje delegatury. Wydział Oświaty jest natomiast komórką organizacyjną urzędu miasta (czy gminy), czyli jednostki organizacyjnej stanowiącej aparat pomocniczy władzy wykonawczej samorządu terytorialnego. Są to zatem zupełnie odrębne instytucje. Twierdzenia skarżącego o otrzymaniu decyzji przez Wydział Oświaty Urzędu Miasta D. nie zostały natomiast poparte żadnym obiektywnym dowodem. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.