IV SAB/Gl 65/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie zasiłku dla opiekuna postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 maja 2015 r. W.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta Z. w zakresie przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad siostrą G.B.. Podniósł, że od roku 2005 jest kuratorem swojej częściowo ubezwłasnowolnionej siostry, a od roku 2011 sprawuje nad nią bezpośrednią i stałą opiekę w związku z uznaniem jej za osobę niepełnosprawną. Pomimo dwukrotnego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. od ponad 2 miesięcy jest całkowicie bezczynny, a wcześniej przewlekle prowadził postępowanie, czym naruszył art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a.") oraz podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniach z dnia 6 sierpnia 2014 r. i z dnia 27 grudnia 2014 r., złożonych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odpowiedzi na skargę z dnia 11 czerwca 2015 r. pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz omówił dotychczasowy przebieg sprawy. Zaznaczył, że wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 r. W.B. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. o przyznanie prawa do zasiłku dla opiekuna. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. odmówił przyznania zasiłku dla opiekuna z uwagi na brak możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że fakt niepodejmowania przez stronę zatrudnienia w okresie od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r. oraz od 15 maja 2014 r. był spowodowany koniecznością sprawowania stałej opieki nad siostrą. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia, czy W.B. zrezygnował z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad siostrą oraz ustalenia jaką formę ta opieka przybrała, w szczególności, czy była to opieka faktyczna, czy też doraźna pomoc. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta Z. ponownie odmówił stronie przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna. W uzasadnieniu podkreślił, że strona w codziennym funkcjonowaniu wspiera G.B., która samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Zdaniem pracownika socjalnego, sytuacja mieszkaniowa G.B. jest fatalna i funkcjonuje ona na granicy konieczności wystąpienia do sądu o przymusowe umieszczenie jej w domu pomocy społecznej, nadto leczy się nieregularnie i nie przyjmuje leków. Na skutek odwołania wniesionego przez W.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchyliło powyżej opisaną decyzję z dnia [...] r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że w sprawie występują nadal wątpliwości dotyczące faktu sprawowania przez stronę opieki nad siostrą, jakości tej opieki, jej charakteru i tego, czy opieka ta jest dla niej wystarczająca w ocenie obiektywnej, w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności przesłuchanie w charakterze świadka osoby świadczącej specjalistyczne usługi opiekuńcze na rzecz G.B.. Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu [...] r. Prezydent Miasta Z. wydał decyzję, na mocy której przyznano W.B. prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad G.B.. Tym samym, w opinii pełnomocnika, skoro organ wydał decyzję po wniesieniu skargi, to nie pozostaje już w stanie przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. wskazał, że zarzut przewlekłości postępowania dotyczy głównie 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym (por. art. 52 § 1 P.p.s.a.). Środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (por. art. 37 § 1 K.p.a.). Z akt sprawy nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi do tut. Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Z. złożył zażalenie, czy też wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pomimo zobowiązania do wykazania tej okoliczności (k. 1 i 35). Na tej podstawie należy uznać, że skarga na przewlekłość postępowania nie jest formalnie dopuszczalna, bowiem jest przedwczesna i dlatego musi być odrzucona, o co wnioskował pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.