IV SAB/Gl 7/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na bezczynność A Sp. z o.o. w T. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W. S., właściciel mieszkania we wspólnocie mieszkaniowej, pismem z dnia 19 lipca 2012 r., zwrócił się do A Sp. z o.o. w T., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie kopii: 1) umowy określającej obowiązki Wspólnoty Mieszkaniowej i A Sp. z o.o.; 2) dokumentacji dotyczącej wykonania czasowego ocieplenia ścian dylatacyjnych i szczytów budynku, wykonania docelowego ocieplenia budynku, kopii faktur za te roboty oraz dokumentacji związanej z przetargiem oraz kopii faktur za roboty ślusarskie; 3) uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczącej gratyfikacji członków zarządu; 4) korespondencji i wniosków z banku o przyznanie pożyczki na rzecz Wspólnoty; 5) uchwał Wspólnoty o wyrażenie zgody na przekazanie członkowi zarządu blach z rozbiórki płyt chodnikowych; 6) dokumentacji dotyczącej ofert podmiotów zainteresowanych wymianą domofonów i wodomierzy. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2012 r. wiceprezes zarządu spółki poinformował wnioskodawcę, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej obejmują zakresem podmiotowym władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ustawy), w związku z tym nie znaleziono podstaw do udostępnienia kopii wnioskowanej dokumentacji. Jednocześnie wskazano, że dokumentacja Wspólnoty przechowywana jest w siedzibie zarządcy, a właścicielowi przysługuje prawo wglądu w dokumenty. W dniu 10 stycznia 2013 r. (data nadania) W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo oznaczone jako "pozew", domagając się wykonania przez spółkę kserokopii żądanej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Spółka z o.o. A w T. wniosła o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu pisma wskazano, że spółka jest podmiotem prawa handlowego i prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie zarządzania nieruchomościami. Nie jest zatem organem administracji, a czynności komercyjnego zarządu nieruchomościami nie są sprawami z zakresu administracji publicznej. Jednocześnie żądane informacje nie są informacjami z zakresu informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto podniesiono, że skarżącemu udostępniono do wglądu dokumentację, odmówiono jedynie wydania kserokopii. W kolejnym piśmie z dnia 7 lutego 2013 r. poinformowano, że A Sp. z o.o. jako zarządca nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] prowadzi oraz przechowuje wszelką dokumentację związaną z funkcjonowaniem Wspólnoty Mieszkaniowej tej nieruchomości oraz jest zobowiązany do ochrony danych osobowych właścicieli oraz kontrahentów współpracujących ze Wspólnotą Mieszkaniową. W.S. w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. podkreślił, że nie interesują go dane osobowe, a jedynie domaga się kopii dokumentacji, której mu nie udostępniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. W § 2 tego przepisu wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne, - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, - inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, - bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach opisanych powyżej, - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Z cytowanego przepisu wynika, że sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność w sprawach z zakresu administracji publicznej, w których wydawane są decyzje, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O skuteczności skargi na bezczynność można mówić wówczas, gdy właściwy podmiot nie wykonuje w terminie nałożonego nań z mocy prawa obowiązku, przy czym bezczynność ma miejsce zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ działań wskazanych przez przepisy prawa, jak i w razie odmowy wydania aktu lub podjęcia innego działania. Przedmiotem skargi W.S. jest bezczynność A Sp. z o.o. w T. w zakresie realizacji jego wniosku z dnia 19 lipca 2012 r. złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący domaga się bowiem w istocie zobowiązania spółki do udostępnienia mu dokumentów we wnioskowanej formie. Zatem Sąd przed merytorycznym rozpoznaniem skargi jest w pierwszej kolejności zobowiązany z urzędu do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać czy żądanie skarżącego mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Sąd administracyjny jest bowiem właściwy do rozpatrzenia skargi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej tylko wówczas, gdy strona domaga się udostępnienia danych stanowiących informację publiczną, żądanie skierowała do podmiotu, który jest zobowiązany do jej udzielenia i dysponuje tą informacją. Spełnienie tych wszystkich przesłanek warunkuje możliwość merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi dotyczącej działania lub bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. A Sp. z o.o. podniosła zarzut, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej nie mają do niej zastosowania i w ocenie Sądu zarzut ten jest uzasadniony z przyczyn wskazanych poniżej. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podmioty zobowiązane do jej udzielenia – w art. 4 ust. 1 tej ustawy. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Jednakże informacja publiczna to nie tylko informacja o sprawach publicznych, ale także informacja, która podlega udostępnieniu przez podmiot wskazany w jej przepisach. Przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy, jako podmioty zobowiązane do udzielania informacji, wymienienia organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W art. 4 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy, jako zobowiązane do udzielania informacji publicznej wskazano ponadto podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., jest podmiotem prawa prywatnego, który podlega przepisom prawa handlowego. Jak wynika z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, udziałowcami spółki są tylko osoby fizyczne. Spółka ta prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie zarządzania nieruchomościami. Skarżący domagał się udostępnienia informacji dotyczących zarządzania nieruchomością, w skład której wchodzi lokal będący jego własnością oraz dotyczących wspólnoty mieszkaniowej funkcjonującej dla tej nieruchomości. Obowiązki zarządcy takiej nieruchomości zostały określone w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Przepisy tej ustawy nie nakładają na zarządcę nieruchomości zadań zaliczanych do sfery publicznej. Takich zadań nie nakładają także na wspólnotę mieszkaniową, którą zarządca reprezentuje. Zarządzanie nieruchomością, wchodzącą w skład wspólnoty mieszkaniowej należy do sfery prawa cywilnego i nie jest związane z dysponowaniem majątkiem publicznym. Powyższe oznacza, że A sp. z o.o. nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej bowiem nie jest władzą publiczną, nie wykonuje zadań publicznych ani też nie dysponuje majątkiem publicznym. Kwestię dostępu członka wspólnoty mieszkaniowej do dokumentów tej wspólnoty określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wymieniona ustawa daje właścicielowi lokalu prawo wykonywania czynności kontrolnych (art. 29 ust. 3 tej ustawy), w tym także poprzez uzyskanie informacji związanych ze sprawowaniem zarządu nieruchomością wspólną. Nie są to informacje, o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W przeciwnym wypadku zarządcy wspólnot mieszkaniowych musieliby każdorazowo udostępniać informacje dotyczące spraw wspólnoty wszystkim występującym o nie podmiotom. Skoro więc o właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej można mówić dopiero wtedy, gdy strona domaga się udostępnienia danych stanowiących informację publiczną i żądanie to skierowała do podmiotu, który jest zobowiązany do jej udzielenia oraz dysponuje taką informacją, brak którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje stwierdzeniem, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżący skierował do podmiotu, który nie ma obowiązku zadośćuczynienia temu żądaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania sporów pomiędzy członkiem wspólnoty mieszkaniowej a tą wspólnotą reprezentowaną przez zarządcę. Wynika z tego, że skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. Z tych względów Sąd nie był zobligowany do merytorycznego rozpatrzenia skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.