IV SAB/Gl 71/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 13 września 2010r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wpłynął wniosek A. S. o udzielenie pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" za okres październik – grudzień, a w dniu 20 września 2010r. wpłynął wniosek o wypłatę zaległych pieniędzy z tego programu za okres styczeń – luty. Po rozpatrzeniu tych wniosków, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]r, nr [...] odmówił przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności lub posiłku dla A. S. i B. D. od października 2010r., a decyzją z dnia [...]r., nr [...] odmówił przyznania takiej pomocy za okres od stycznia do lutego 2010r. Przesyłki zawierające odpisy tych decyzji zostały wysłane przez organ na adres skarżącego i zostały odebrane przez niego w dniu 8 października 2010r. i w dniu 21 października 2010r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych. Pismem datowanym na dzień [...]r. A. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. Stwierdził, iż pomimo prawidłowo złożonych wniosków do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. nie otrzymał środków finansowych przyznawanych w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" za okres styczeń – luty oraz październik – listopad. Wskazał, iż składał skargi na działalność Ośrodka, które z wyjątkiem jednej z 2007r., uznane zostały za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2010r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi przez wskazanie, czy składał zażalenie do organu wyższego stopnia zgodnie z art. 37 K.p.a. Pismem z dnia [...]r. A. S. poinformował, że składał wielokrotnie skargi do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz do Rady Miasta S., które zostały uznane za bezzasadne. Do pisma dołączył między innymi kserokopie skargi z dnia [...]r. i z dnia [...]r. złożone w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. A. S. w skardze z [...]r. podał, iż nie otrzymał pieniędzy pomimo złożonych wniosków za okres styczeń – luty, a w dniu [...]r. Prezydent Miasta S. przyznał mu pomoc z pominięciem stycznia i lutego 2010r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. organ wskazał, iż odmówił przyznania rodzinie skarżącego pomocy za okres styczeń – luty 2010r., ponieważ decyzją z dnia [...]r., nr [...] została przyznana pomoc finansowa na okres wakacji w wysokości 1260 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami tej ustawy strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne, bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie składał zażalenia na podstawie art. 37 K.p.a. Nadesłane przez skarżącego kserokopie składanych przez niego skarg w trybie art. 227 K.p.a. nie są zażaleniami w rozumieniu art. 37 K.p.a. Ponadto wpłynęły do organu przed złożeniem przez niego wniosków o dofinansowanie za okresy styczeń - luty oraz październik – listopad, które wpłynęły do organu 13 września 2010r. i 20 września 2010r. Zatem skargi te nie mogły dotyczyć spraw wszczętych później. Ponadto wnioski zostały rozpatrzone i każda sprawa została zakończona decyzją administracyjną, które stały się ostateczne. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ wskazał, iż odmówił przyznania pomocy za okres styczeń – luty 2010r., ponieważ decyzją z dnia [...]r., nr [...] została przyznana pomoc finansowa rodzinie skarżącego na okres wakacji w wysokości 1260 zł. Skoro skarżący nie złożył zażalenia w trybie art. 37 K.p.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak na wstępie.