IV SAB/Gl 76/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3) zasądza od Prezydenta Miasta B. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. M.W. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wskazanie podstaw prawnych zatrudnienia (pełniącego obowiązki) Naczelnika Wydziału Promocji B. i Kontaktów z Mediami. Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Następnie w dniu 8 maja 2014 r. M.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podniósł zarzut naruszenia przez wymieniony organ, art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta B. wniósł o umorzenie postępowania lub o oddalenie skargi wskazując, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona skarżącemu, jednakże wystąpiły trudności w doręczeniu mu przedmiotowego pisma. Dodał, że odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji, skarżący odebrał w dniu 13 maja 2014 r. W związku z tym podniósł, że skarga została uwzględniona w trybie autokontroli, a wobec tego postępowanie powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący potwierdził, że Prezydent Miasta B. udostępnił mu wnioskowaną informację publiczną – jednakże nastąpiło to już po złożeniu skargi do sądu i z naruszeniem terminów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały zaś wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta B. w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 15 kwietnia 2014 r., w którym skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, tj. o wskazanie podstaw prawnych zatrudnienia (pełniącego obowiązki) Naczelnika Wydziału Promocji B. i Kontaktów z Mediami. Niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona skarżącemu, z tym, że pismo organu w tym przedmiocie, zostało doręczone dopiero w dniu 13 maja 2014 r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w wymienionej dacie, organ przerwał swoją bezczynność. Jednakże nastąpiło to już po złożeniu skargi do sądu i z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego – z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie - udostępnienie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślenia zatem wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., l OPS 6/08, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, WSA w Gdańsku z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07). Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Z powyższego powodu, w niniejszym postępowaniu – zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. - należało już tylko dokonać oceny, czy stwierdzona w sprawie bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w zakresie tej oceny, istotne znaczenie miała przede wszystkim okoliczność, że przekroczenie terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyniosło czternaście dni, a ponadto w tym czasie organ przeprowadził czynności zmierzające do doręczenia skarżącemu przedmiotowego pisma. Wobec tego brak było podstaw do oceny, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowił art. 201 § 1 P.p.s.a.