IV SAB/Gl 78/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z.; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. J. W. (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. (dalej organ lub Dyrektor MZDiII) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej . Jednocześnie wniósł o: zobowiązanie Dyrektora MZDiII do załatwienia w terminie 14 dni wniosku skarżącego z dnia 30 maja 2017 r. i udostępnienia mu Regulaminu udzielania zamówień publicznych, na podstawie którego przeprowadzono postępowanie pn: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul. [...] w kierunku miasta G.", sygn.. post. [...] stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie na podstawie art. 149 § 2 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywny organowi w wysokości określonej w art. 134 § 6 ustawy zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych lub według spisu kosztów, o ile zostanie przedstawiony. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż 30.05.2017 pracownicy skarżącego w trakcie przeglądania dokumentacji przetargowej w przetargu na: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul[...] w kierunku miasta G.", sygn.. [...] poprosili pracownika organu, aby udostępnił im Regulamin udzielania zamówień publicznych. Nie by on dostępny na stronie internetowej jednostki, a przywołane postępowanie toczyło się w oparciu o jego przepisy. Regulamin nie został im jednak udostępniony. Zostali za to poinformowani, ze może on zostać udostępniony na osobny pisemny wniosek co skarżący uczynił oraz przesłał go pocztą oraz mailem (dowód: pismo nr [...] wraz z dowodem nadania oraz elektronicznym dowodem doręczenia maila). W związku z brakiem odpowiedzi w dniu 3 lipca 2017 r. skrzący złożył pismo z ponagleniem w którym ponownie zażądał wydania przedmiotowego regulaminu. W odpowiedzi otrzymał pismo nr [...] w którym zarzucono brak doręczenia pisma i zażądano "udokumentowania swoich roszczeń i pretensji". W odpowiedzi skarżący złożył kolejne ponaglenie w którym po raz już czwarty zażądał wydania udostępnienia regulaminu. W odpowiedzi organ zamiast udostępnić dokument zreferował stan sprawy opisując otrzymane pisma (a więc pisma, w których skarżący zwraca się o udostępnienie regulaminu) oraz stwierdził, ze nie otrzymał wniosku, więc nie może udostępnić zadanych materiałów. Skarżący skierował 5 wniosek w tej kwestii i w odpowiedzi otrzymał pismo w którym organ potwierdził, ze otrzymał co najmniej 3 wnioski o udostępnienie regulaminu, a pomimo tego nadal uważał, że skarżący nie doręczył mu wniosku w związku z czym jego oczekiwania są całkowicie bezpodstawne. Skarżący złożył skargę do Przewodniczącego Rady Miasta w którym opisał cała sytuację domagając się podjęcia działań, które sprawią, że żądany dokument zostanie udostępniony, jednak Rada Miasta uchwałą z dnia [...] uznała jego skargę za bezzasadną . Skarżący wskazał, iż nawet jeśli organ nie mógł odnaleźć w swoich zasobach oryginalnego, pierwszego pisemnego wniosku skarżącego, to za wniosek powinien potraktować każe z jego kolejnych pism, które w sposób dokładny formułowały czego skarżący się domaga. Pomimo upływu prawie 3 miesięcy skarżący wciąż nie otrzymał żądanego dokumentu, gdyż organ uważa, że nie złożył takowego wniosku. Skarżący wskazał iż ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 określa zakres pojęcia informacji publicznej i stanowi, że jest nią "każda informacja o sprawach publicznych (..)". Bogate orzecznictwo w tym zakresie wskazuje min. na pogląd zawarty w Wyroku WSA Szczecinie z 2009- 04-01 II SAB/Sz 23/08, w myśl którego "Informacją publiczny będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się więc do sfery faktów. W wyroku NSA z 2009-06-16,1 OSK 89/09 wyjaśnił, że o tym, czy dana informacja podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje przede wszystkim cel, w jakim została ona opracowana. W ocenie Sądu informacją publiczną będzie więc "każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa." Zaś w wyroku WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (II SAB/Bk 46/11) wyjaśniono, że informacją publiczną są również dokumenty, których organ nie wytworzył, ale których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Tak też w wyroku WSA z dnia 11 czerwca 2010 r. (II SAB/Wa 9/10). Skarżący wskazał iż domagał się dokumentu wytworzonego w celu składania zamówień publicznych, a więc dla realizacji zadań publicznych. Jego udostępnienie podlega wiec rygorom powołanej wyżej ustawy. Skarżący wnosił też o stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie grzywny, a o rażącym naruszeniu prawa świadczy nagminność postępowania organu oraz sposób jego postępowania. Żaden z wniosków skarżącego nie został załatwiony pozytywnie. Odmowy mają charakter rutynowy, a brak należytego uzasadnienia świadczą o lekceważeniu wnioskodawcy. Działania organu ewidentnie zmierzają do pozbawienia skarżącego jego praw i do ukrycia istotnych informacji, które mają znaczenie dla finansów publicznych. Skarżący uważa, że organ w ten sposób rażąco narusza prawo, stąd wniosek również w tym zakresie jest zasadny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania. Wskazał, iż zaistniała sytuacja wynikła z zakwalifikowania pisma przesłanego w dniu 30.05.2017r. jako anonimu. Dodał, że przesłany dokument różni się od dokumentu przekazanego jako załącznik do skargi. Przede wszystkim - cała korespondencja Skarżącego opierała się na sygnaturze - numerze pisma, które w rzeczywistości do Zarządu nie wpłynęło. Zarząd niejednokrotnie zwracał się o przekazanie pisma o numerze [...] z dnia [...] za każdym razem nieskutecznie. Podkreślono, że pismo o sygnaturze - numerze [...] z dnia [...] stanowiące załącznik do skargi do Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej nie wpłynęło.Wskazano, iż Instrukcja kancelaryjna i dziennik podawczy to jedne z podstawowych narzędzi pracy każdego urzędu, w tym naszej jednostki. Celem działań Zarządu było "wychwycenie" ewentualnych nieprawidłowości w przekazywaniu dokumentów, nie zaś przejaw złej woli . Końcowo poinformowano, że na stronie podmiotowej BIP MZDill od dnia 18 września 2017 r. jest opublikowany "Regulamin udzielenia i kontroli zamówień publicznych w MZDill w Z." i podano link httD://www.[...].maaistrat.p|/enaine//bip/487/30?o=tpl &e=s 130 Z tego też względu skarga stała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać , iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Skarga dotyczyła bezczynności Dyrektora MZDiII w przedmiocie udostępnienia skarżącemu Regulaminu udzielania zamówień publicznych, na podstawie którego przeprowadzono postępowanie pn: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul. [...] w kierunku miasta G.", sygn..[...] Organ prezentował stanowisko, że wniosek strony w tym zakresie z dnia [...] nr [...] po pierwsze nie wpłynął doń , bowiem pisma z tej daty o takim nr nie odnotowano w narzędziach pracy tam istniejących a to w prowadzonych przez organ dzienniku podawczym i instrukcji kancelaryjnej , istniejący wniosek z 30.05.2017r nie był podpisany był anonimem , a nadto strona nie wskazała trybu ani podstawy prawnej w jakim dochodziła przedmiotowego Regulaminu. W konsekwencji w ocenie organu , ponieważ strona nie dosłała wniosku z dnia [...] nr [...] wniosek z [...]był niepodpisany a w dalszym toku postępowania prowadzonego z organem nie doprecyzowano trybu ani podstawy prawnej w jakim strona żądała przedmiotowego Regulaminu uznał on, że nie można udostępnić tegoż Regulaminu . W ocenie Sądu stanowisko organu nie było zasadne. Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przywołać przyjdzie art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Art. 4 ustawy określa podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Zgodnie z art. 10 ustawy Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. (2.) Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji. W ustawie o udostępnianiu informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek taki może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. W tym kontekście za wniosek pisemny uznać należy m.in. przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Także cel ustawy o udostępnianiu informacji publicznej oraz regulacja zawarta w jej art. 10 ust. 2, przewidująca, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, uzasadnia pogląd, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu brak podpisu na wniosku o udostępnienie informacji |publicznej nie stanowi co do zasady jego braku formalnego.( por. wyrok WSA w Krakowie z 20 lipca 2016r. II SAB/Kr 102/16, lex nr 2105464). Zatem stanowisko organu o konieczności istnienia podpisu na wniosku jest błędne, jak też błędne jest twierdzenie iż wniosek strony z 30.05.2017r był anonimem. Wniosek ten bowiem w istocie rzeczy zawierał jednoznaczne wskazanie danych podmiotu od którego pochodził. Dalej zauważyć trzeba iż skarżący mógł złożyć wniosek zarówno w formie pisemnej jak i ustnej. Wniosek ten musiał spełniać tylko jeden wymóg – precyzować w sposób jasny co stanowi jego przedmiot. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może mieć dowolną postać, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (wyrok NSA z 16 marca 2009r., I OSK 1277/08, lex nr 604186, wyrok WSA w Lublinie z 6 maja 2014r., II SAB/Lu 11/14, lex nr 1531625). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 25 sierpnia 2016r. (I OSK 219/15) "Celem ustawy jest zapewnienie dostępu do informacji w sprawach publicznych, nie zaś zobowiązanie organów do rozpatrywania w trybie tej ustawy każdego pisma, w tym jedynie formalnie i subiektywnie w ocenie wnioskodawcy stanowiącego wniosek o informację publiczną. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie". W przedmiotowej sprawie wniosek Skarżącego nie był chaotyczny, niezrozumiały, wadliwy językowo, itp. W sporządzonym wniosku jasno i precyzyjnie wskazano iż jego wniosek obejmuje udostępnienie Regulaminu udzielania zamówień publicznych na podstawie którego przeprowadzono postępowanie pn: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul. [.. .]w kierunku miasta G.", sygn. [...] Nie było więc wątpliwości o jaki dokument Skarżący wnosi. Wbrew twierdzeniom organu wskazany Regulamin może być ujawniony stronie nawet gdy ta nie podała w jakim trybie prawnym o to wnioskowała. Regulamin udzielania zamówień publicznych jest aktem publicznym, niepodlegającym ograniczeniom w jego dostępie, a zatem w jego udostępnianiu miały niewątpliwie zastosowanie regulacje ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Te zaś nie wymagają by wnioskujący o informacje publiczną precyzował podstawę prawną swego żądania. Podkreślić przy tym należy iż skoro w czasie trwającej pomiędzy stroną a organem korespondencji, kiedy to jak utrzymuje organ nie wpłynął doń wniosek z [...] o nr [...] a cały czas strona domagała się w kolejno kierowanych do organu pismach Regulaminu udzielania zamówień publicznych na podstawie którego przeprowadzono postępowanie pn: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul. [...] w kierunku miasta G.", sygn. [...] obowiązkiem organu było udostępnienie stronie przedmiotowego regulaminu. Uwzględniając powyższe w ocenie składu orzekającego z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego z 30.05.2017r. ,. o udostępnienie mu Regulaminu udzielania zamówień publicznych na podstawie którego przeprowadzono postępowanie pn: "Zadanie nr 3. Konserwacja terenów zieleni przyulicznej oraz letnie i zimowe utrzymanie chodników w Z.: dz. M., dz. K., dz. G., dz. M., dz. Ś. od ul. [...] w kierunku miasta G.", sygn.. [...] nie został rozpatrzony w ustawowym terminie 14 dni przy czym wniosek nie budził wątpliwości co do przedmiotu ani faktu, że stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej - bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce. Tym nie mniej z uwagi na fakt publikacji przedmiotowego Regulaminu na stronie BIP MZDill od dnia 18 września 2017 r. na stronie: httD://www.[...].magistrat.p|/engine//bip/487/30?o=tpl&e=s130 bezprzedmiotowym stało się zobowiązanie organu do udzielenia informacji w tym zakresie . Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takowej cechy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu gdyż brak działania organu wynikał z wadliwego interpretowania obowiązujących regulacji prawnych , jak chociaż wymaganie by strona wskazywała podstawę prawną swego żądania o udostępnienie regulaminu. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę, nie znajdując uzasadnienia dla wymierzenia organowi grzywny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie podkreśla się, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 642/15 - LEX nr 2205900). Zasądzenie grzywny jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Samo ujęcie wskazanego przepisu jednoznacznie potwierdza, że zasądzanie grzywny lub sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności, a to oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu (vide: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 1695/16 - LEX nr 2237160). Jak wyżej wskazano bezczynność, której dopuścił się organ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, lecz była wynikiem wadliwości w odkodowaniu przepisów prawnych. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a. ("W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.") w związku z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.