IV SAB/Gl 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Kurcyusz –Furmanik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.M. na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. w przedmiocie żołnierzy zawodowych – odsetki od uposażenia postanawia odrzucić skargę F.M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 10 marca 2010r. skarżący wezwany został pod rygorem odrzucenia skargi do wykazania, czy przed złożeniem skargi wyczerpał tryb zażaleniowy opisany w treści art. 37 k.p.a. W wykonaniu zarządzenia skarżący przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu pismo z dnia 22 marca 2010r. z datą wpływu 23 marca 2010r., w którym poinformował, iż w dniu [...] wystąpił do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. w trybie art. 37 k.p.a. Do pisma załączony został wniosek z dnia [...], w którym, wskazując na przepisy art. 104 k.p.a oraz art. 75 ust.3 w zw. z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. nr 179 poz. 1750 ) skarżący zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. o naliczenie i wypłatę odsetek ustawowych od zaległego wyposażenia. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2010r. ponownie wezwano skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi, do wykazania, że przed jej złożeniem wyczerpał tryb zażaleniowy, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. W zarządzeniu wskazano, iż z załączonych do pisma skarżącego dokumentów nie wynika, iż zostało przez niego wniesione zażalenie w trybie art. 37 k.p.a.. Wykonując zarządzenie z dnia 12 kwietnia 2010r. skarżący oświadczył, iż wyczerpał tryb zażaleniowy w swoim odczuciu, co opisał szczegółowo w piśmie z dnia 23 marca 2010r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, iż ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). określa zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych. Jednocześnie w jej art. 8 ust. 1 wskazano, iż od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w k.p.a. i skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 oraz z 2005 r. Nr 94, poz. 788). W art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej zawarte zostały wyjątki od zasady określonej w ust. 1 tego przepisu. Należności z tytułu uposażenia żołnierzy zawodowych nie zostały wymienione w ramach wyjątków w ust. 2 art. 8, należy zatem uznać, że świadczenia odsetkowe, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy, należą do drogi administracyjnej. Tak więc, z mocy przepisu szczególnego, do rozpoznawania spraw w przedmiocie odsetek od uposażenia żołnierzy zawodowych właściwym jest sąd administracyjny. Tym samym sąd ten zachowuje swoją właściwość w sprawach o bezczynność w przedmiocie wypłaty zaległych odsetek od należnego żołnierzowi uposażenia, a w braku załatwienia sprawy w przedmiocie wypłaty odsetek od uposażenia żołnierz zawodowy może żądać w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze nakazania organowi określonego działania. Jednakże zważyć trzeba, iż skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 37 § 1 k.p.a środkiem zaskarżenia, którego wyczerpania wymaga się dla skutecznego złożenia skargi w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zażalenie skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak stanowi art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych właściwymi w sprawach uposażenie i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych są dowódcy jednostek wojskowych w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy. Właściwym zatem do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie odsetek od wypłaconego skarżącemu uposażenia był Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w B., a w przypadku jego bezczynność, dla skuteczności skargi należało wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Jak wynika z treści dokumentacji przedstawionej przez skarżącego zwrócił się on w dniu [...] z wnioskiem o naliczenie i wypłatę odsetek od zaległego uposażenia do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Jako podstawę prawną swego wniosku określił przepisy art. 104 k.p.a i art. 75 ust. 3 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). W dniu [...] wystąpił natomiast z wnioskiem o naliczenie i wypłatę odsetek od zaległego uposażenia do Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w B. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skierowana była na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Nie poprzedzono jej jednak wymaganym dla dopuszczalności skargi zażaleniem skierowanym do organu wyższego stopnia. Skarżący, wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż wyczerpał tryb odwoławczy wymagany dla skuteczności jego skargi na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. oświadczył, iż jego zdaniem wyczerpał tryb zażaleniowy wynikający z art. 37 k.p.a.,a w swoim piśmie z dnia 23 marca 2010r. wskazał, iż zarówno Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w B., jak i Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. uchylają się od swego obowiązku. Mając na względzie powyższe Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznał, iż skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi zostało złożone przez niego zażalenie na bezczynność organu w trybie art. 37 k.p.a. Zarówno treść pisma nazwanego wnioskiem z dnia [...], jak i jego adresat nawet przy daleko idącym odformalizowaniu wymogów ustawowych nie mogą pozwolić na uznanie, iż przed wniesieniem skargi wyczerpano przysługujące stronie środki zaskarżenia. Jak stanowi bowiem przywołany wcześniej art. 37 § 1 k.p.a strona może złożyć zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia, czego nie czyni wniosek skierowany do podmiotu, któremu bezczynność została zarzucona w skardze. Z wskazanych przyczyn skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.