IV SAB/Gl 92/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie 2) zasądzić od Burmistrza Miasta S. na rzecz skarżącego kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie informacji publicznej, o której udzielenie wystąpił wnioskiem z dnia [...]. Skarżący żądał stwierdzenia, iż organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a także wystąpił o zobligowanie organu do udzielenia informacji publicznej lub uznania uprawnienia skarżącego do uzyskania przedmiotowej informacji, a tym samym stwierdzenia obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie. Nadto skarżący zwrócił się o zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż wnioskowane informacje należą do kategorii informacji publicznych, o jakich mowa w ustawie z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej i podlegają udostępnieniu na mocy przepisów art. 2 ust. 1 tej ustawy. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy nie udostępniono skarżącemu wszystkich wnioskowanych informacji publicznych, pozostając w tym zakresie w bezczynności. Zaznaczono także, iż organ nie odmówił również udostępnienia informacji w formie decyzji, ani też nie powiadomił w terminie o powodach opóźnienia i nie wskazał nowego terminu, w jakim udostępni wnioskowane informacje. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta S. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W ocenie organu udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanej w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W związku z tym organ prawidłowo postąpił informując skarżącego, w jaki sposób może uzyskać żądane informacje. Nadto podniesiono, że jeśli strona postępowania jest zobowiązana do ponoszenia opłat za wydanie z akt kserokopii dokumentów (np. protokołów i orzeczeń), to nie może być tak, iż z opłat tych zwolniona jest osoba żądająca takich samych dokumentów jedynie z powołaniem się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i bezpłatność takich informacji. Zatem zasadne było ustalenie kosztu kserokopii w formacie A-4 w wysokości 0,20 zł za stronę. Natomiast organ nie jest na mocy żadnych przepisów zobowiązany do przedstawienia rzetelnej kalkulacji tych kosztów. Skarżący w piśmie z dnia [...] ponownie podkreślił, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż do chwili obecnej nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, a przytoczone w odpowiedzi na skargę argumenty pozostają bez związku z tym faktem. Skarżący zarzucił organowi, iż ten nie wskazał dlaczego nie może lub nie chce udostępnić informacji w sposób wskazany we wniosku, tj. w formie elektronicznej. Fakt, że wykaz uchwał sporządzony jest w formie książkowej nie tłumaczy dlaczego wykazu nie można przesłać w formie elektronicznej (po jego zeskanowaniu), skoro można go przesłać w formie kserokopii. Dodatkowo nie można uzależniać udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia opłaty naliczonej przez organ, gdyż stanowi to naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący w dalszej części pisma powtórzył argumentację zawartą w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z [...]. Na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na udzielenie skarżącemu pełnej informacji, na co przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma z dnia [...] z dowodem jego nadania w dniu następnym. Wobec powyższego Sąd odroczył rozprawę, występując jednocześnie do skarżącego z zapytaniem, czy otrzymał przedmiotowe pismo wraz z załączoną płytą, która zdaniem organu zawiera objęte wnioskiem wykazy uchwał, a jeśli tak, to czy uznaje, że żądana informacja została mu w pełni udzielona, w terminie 7 dni pod rygorem uznania informacji publicznej za udzieloną. W odpowiedzi na powyższe skarżący potwierdził, iż organ przesyłając płytę CD z żądanymi wykazami uchwał udostępnił mu wnioskowane informacje. Nadto powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 wniósł o uznanie, iż organ pozostawał w bezczynności na dzień złożenia skargi, wystąpił także o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub interpretację lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może, bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego zachodzi w przypadku wydania przez organ aktu lub interpretacji lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał on w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08). W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega ono umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.. Powyższe ustalenie daje także podstawy prawne do zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a.