IV SO/Gl 10/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B.T. w przedmiocie informacji publicznej - wniosku o wymierzenie Prezydentowi Miasta B. grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Prezydentowi Miasta B. grzywnę w wysokości [...] zł [...] złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz B.T. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem procesowym z dnia [...] r. B. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta B. w związku z nieprzekazaniem jej skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia [...] r. do tutejszego Sądu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w dniu [...] r. wystąpiła do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o udostępnienie jej "protokołu i sprawozdania z pomiarów napisanego według wytycznych zawartych w załączniku numer 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. punkt g "Informacje zamieszczane w protokole i sprawozdaniu z pomiarów". Prezydent Miasta B. nie udostępnił wnioskodawczyni żądanych informacji, ani nie powiadomił o terminie ich udzielenia. Dlatego strona w dniu [...] r. złożyła za pośrednictwem organu administracji skargę na bezczynność tego organu skierowaną do tutejszego Sądu. Skardze tej nie został jednak nadany właściwy bieg bowiem nie została ona przesłana w ustawowym terminie do właściwego sądu administracyjnego. W dniu [...] r. wpłynęła do tutejszego Sądu odpowiedź Prezydenta Miasta B. na wniosek o wymierzenie mu grzywny, w którym wniósł on o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu podniósł, że skarga na bezczynność organu została przekazana na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a. do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w B., o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia [...] r. Do zbadania zasadności tejże skargi została powołana Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej w B.. Następnie w dniu [...] r. została podjęta uchwała nr [...] Rady Miejskiej w B., mocą której uznano skargę za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze z.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W niniejszej sprawie przepis ten doznaje modyfikacji bowiem strona w postępowaniu administracyjnym wystąpiła ze swoim żądaniem w trybie przepisów o ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem organ winien przekazać skargę wnioskodawcy w terminie 15 dni od dnia jej wpływu stosownie do regulacji art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem do skarg rozpoznawanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym, że: 1). przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; 2). skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Obowiązek organu administracji przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie natomiast z treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Cytowana regulacja ma za zadanie dyscyplinowanie organów administracji do terminowego wykonywania obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę. Zatem jeżeli organ nie przekaże wskazanych dokumentów sądowi w terminie sąd ten może, na wniosek strony postępowania administracyjnego, wymierzyć organowi grzywnę. W niniejszej sprawie B. T. złożyła w dniu [...] r. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w związku z jej wnioskiem z dnia [...] r. w przedmiocie informacji publicznej. Organ ten nie przekazał tej skargi zgodnie z wnioskiem strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, lecz nadał jej bieg w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. To błędne procedowanie organu nie usprawiedliwia nieprzekazania skargi na bezczynność do Sądu. Mając na uwadze, iż w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności uniemożliwiające przekazanie skargi do Sądu w ustawowym terminie zatem w ocenie Sądu istnieje podstawa do wymierzenia Prezydentowi Miasta B. grzywny. Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacja art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010 r. wyniosło 3.224,98 zł zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r. (M.P. nr 11, poz. 120). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej orzekł jak w pkt. 1 postanowienia. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt 2 oparto na zasadzie art.200 P.p.s.a.