IV SO/Gl 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy G.P. w piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a także o wszczęcie postępowania w związku z bezskutecznością egzekucji alimentów od byłego męża. Następnie, na wezwanie referendarza sądowego, w piśmie z dnia [...] r. wnioskodawczyni, w zakresie sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, domagała się wszczęcia postępowania przeciwko komornikowi działającemu przy Sądzie Rejonowym w L. w związku z brakiem skutecznej egzekucji alimentów zasądzonych na jej rzecz od byłego męża. Do pisma skarżąca załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 P.p.s.a może być ona przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku. Natomiast stosownie do art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3 § 2 i 3, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W konsekwencji sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli czynności czy też bezczynności komorników sądowych w postępowaniu egzekucyjnym, a w tym przypadku komornika działającego przy Sądzie Rejonowym w L. prowadzącego egzekucję alimentów. Sprawy egzekucji alimentów należą do właściwości sądów powszechnych – sądów rejonowych i działających przy tych sądach komorników. Natomiast na czynności bądź zaniechania dokonania czynności przez komornika sądowego w postępowaniu egzekucyjnym przysługuje skarga do sądu rejonowego. Przyjdzie zatem stwierdzić, że niewłaściwość Sądu w sprawie ze skargi na działalność komornika oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 P.p.s.a, należało orzec jak na wstępie.