IV SO/Gl 17/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika postanawia: oddalić wniosek o ustanowienie pełnomocnika 4 Pismem z dnia 1 maja 2015 r. A.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłość postępowania, stosowanie zasad niemających umocowania w aktach prawnych oraz praktyk niedozwolonych, dowolność interpretacji wewnętrznych przepisów mających charakter normatywny oraz naruszenie zasad współżycia społecznego przez Powiatowy Urząd Pracy w C. w związku z ubieganiem się o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości w ramach realizacji Projektu "Biznesmen – Bizneswoman" Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia. A.D. w treści skargi zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie natomiast do art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie natomiast z regulacją art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, gdy obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Chodzi więc o taką sytuację, w której zarówno stan faktyczny jak i prawny konkretnej sprawy nie budzi wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia bądź zachodzą przesłanki odrzucenia skargi (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, s. 591). W niniejszym postępowaniu mamy właśnie do czynienia z wyżej opisaną sytuacją. Skarga A.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta C. w zakresie zawarcia umowy o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości jest identyczna w swojej treści ze skargą zarejestrowaną wcześniej pod sygn. akt IV SAB/Gl 153/14, która prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. została odrzucona. Odrzucając skargę Sąd stwierdził, że skarga nie mieści się w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. P.p.s.a., a tym samym nie stanowi skargi na przewlekłość postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz nie jest środkiem zaskarżenia, przewidzianym w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju. Zatem skoro skarga ze względu na swój przedmiot nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to nie ulega wątpliwości, że nie może być uwzględniona. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Wobec tego należało orzec jak w sentencji. ----------------------- 2