IV SO/Gl 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy 4 Pismem z dnia [...] M.G. zwróciła się do Sądu Rejonowego w T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego do sprawy o sygn. akt I OSK 583/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Sąd ten wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011r. oddalił skargę kasacyjną M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. akt IV SA/Gl 450/10 w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Podkreśliła, że chce wystąpić na podstawie art. 193 Konstytucji oraz art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z pytaniem prawnym o zgodność przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r, Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowienie wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) z Konstytucją RP. Zarządzeniem Sędziego Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] sprawa została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona może ubiegać się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) postępowanie przed sądami administracyjnymi obejmuje sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3 § 2 i 3, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. We wniosku M.G. nie wskazała, by jej zamiarem było prowadzenie postępowania przed sądami administracyjnymi, np. w trybie nadzwyczajnym, lecz że zamierza przestawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne w trybie art. 193 Konstytucji. Powyższe żądanie skarżącej nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Gdyby nawet uznać, że skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego do postępowania o sygn. akt IV SA/Gl 450/10, to należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 sierpnia 2011r. wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt IV SA/Gl 450/10 w sprawie ze jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Jak wynika z powyższego, postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało prawomocnie zakończone. Tymczasem prawo pomocy może zostać przyznane przed wszczęciem bądź w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zastosowanie tej instytucji prawnej po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie nie jest co do zasady możliwe. Wyjątek od tej reguły dotyczyć może jedynie sytuacji, w której wnioskodawca jasno precyzuje, że celem dla realizacji którego ubiega się o przyznanie prawa pomocy jest chęć zakwestionowania orzeczenia zapadłego w tym postępowaniu. Wniosek M.G. w swej treści dowodzi woli uruchomienia postępowania przed inną instancją przed którą postępowanie uregulowane jest odrębnie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że żądania M.G. zawarte we wniosku o ustanowienie prawa pomocy są oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 243 § 1 P.p.s.a, należało orzec jak na wstępie. ----------------------- 2