IV SO/Gl 19/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu (odnoszącego się do sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego) postanawia: 1. ustanowić dla wnioskującego adwokata z urzędu; W treści pisma procesowego datowanego na 14 września 2017 r. J.N. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną i życiową oraz na brak wiedzy prawniczej potrzebnej do obrony swoich praw. Następnie, w dniu 18 października 2017 r. wyżej wymieniony nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż domaga się nie tylko ustanowienia pełnomocnika w osobie adwokata lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza oświadczył, że gospodaruje samotnie, jest osobą w podeszłym wieku, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku i utrzymuje się z renty, w kwocie netto 450,84 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. W pierwszej kolejności należy odnotować, że jak wynika z treści niniejszego wniosku (vide: rubryka nr 3 formularza "PPF") odnosi się on do sprawy, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie zasiłku celowego z pomocy społecznej (rzeczona decyzja znajduje się w aktach sprawy o sygn. IV DK/Gl 22/17, którą J.N. zainicjował skargą wniesioną bezpośrednio do tutejszego Sądu). Stwierdzić zatem przyjdzie, że wnioskodawca jest w powyższej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku J.N. o ustanowienie fachowego pełnomocnika trzeba wskazać, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli, po myśli art. 245 § 2 cytowanej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z jego oświadczeń wynika bowiem, iż nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Dokumenty dołączone do akt wspomnianej wyżej sprawy o sygn. IV DK/Gl 22/17 potwierdzają przy tym, że utrzymuje się z renty, w kwocie netto zaledwie 450,84 zł, a równocześnie jest obciążony znacznymi kosztami z tytułu zakupu leków i ma zaległości w ramach opłat czynszowych (vide: znajdujące się w tych aktach: zaświadczenie ZUS, specyfikacja sprzedaży leków oraz zaświadczenie zarządcy nieruchomości, w której wynajmuje lokal mieszkalny). W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że opłacenie fachowego pełnomocnika z wyboru przekracza możliwości wnioskodawcy, co mając na uwadze postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.