IV SO/Gl 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu [...](data stempla pocztowego) H. H. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten został złożony w sprawie załączonej do niego skargi z dnia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], wydane w postępowaniu z odwołania H. H. od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] w przedmiocie zasiłku celowego, na mocy którego Kolegium zleciło Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w O. uzupełnienie materiału dowodowego. Skarga ta została przez Sąd przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku. Jednocześnie jak stanowi art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej pod względem zgodności z prawem. Szczegółowy zakres kognicji tych sądów precyzują przepisy art. 3, art. 4, art. 5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W konsekwencji sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, które nie zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W niniejszym przypadku H. H. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przed wniesieniem skargi, której przedmiotem jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w kwestii zlecenia uzupełnienia materiału dowodowego, wydane na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego w toczącym się przed tym organem postępowaniu administracyjnym. Tymczasem postanowienie to nie mieści się w określonym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do Sądu. Nie jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty, jak również nie jest to postanowienie na które służy zażalenie. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dla postanowienia wydanego na podstawie art. 136 nie przewiduje bowiem takiego środka zaskarżenia (art. 123 w zw. z art. 141 k.p.a.). Wskazane postanowienie nie mieści się więc w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Skarga na takie postanowienie jest zatem niedopuszczalna. Natomiast niedopuszczalność skargi oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 P.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.