IV SO/Gl 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w kwestii sprzeciwu wnioskodawcy od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2017 r. postanawia: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy Z.S. działający jako kurator S.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej. W treści skargi zażądał zwolnienia go od wszelkich kosztów sądowych oraz ustanowienia dla niego adwokata "wyłącznie z głosem doradczym". Zarządzeniem z dnia 6 listopada 2017 r., kuratora strony wezwano do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, poprzez wykazanie umocowania do działania w imieniu S.S. oraz poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Na wykonanie powyższego wezwania wnioskodawcy wyznaczono termin 7 dni pouczając go o przewidzianym w art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie wnioskujący nadesłał - za pośrednictwem telefaksu - postanowienie Sądu Rejonowego w K., na podstawie którego został ustanowiony kuratorem dla S.S. Nie przedłożył natomiast wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zamiast tego nadesłał - również telefaksem - pismo procesowe zatytułowane jako "wniosek", w którym dał wyraz brakowi zaufania do polskich adwokatów i niezadowoleniu z ich pracy podnosząc, iż byłoby "brakiem odpowiedzialności" udzielenie adwokatowi pełnomocnictwa "bez ograniczenia, że każda jego deklaracja w imieniu klienta musi być autoryzowana przez kuratora i klienta". W związku z powyższym, Z.S. oświadczył, że przedstawi formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "jedynie gdy ma to sens, tzn. gdy uprawnienia adwokata zostaną dostosowane do wymagań warunków jw." albowiem bez tych gwarancji opracowanie formularza byłoby "bezowocną czynnością". Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek S.S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że kurator strony nie nadesłał urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie. W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. kurator strony wniósł w terminie sprzeciw od powyższego zarządzenia zaskarżając "odmowę przyznania pomocy prawnej w postaci doradztwa prawnego". Nadto zawarł zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Do sprzeciwu dołączył pismo zatytułowane "wniosek", w którym domagał się przedłożenia dokumentów, które były podstawą rozstrzygnięcia podjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zdaniem Sądu zaskarżone zarządzenie z dnia 13 grudnia 2017 r. jest prawidłowe. Należy wskazać, że zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Ponadto stosownie do art. 257 tej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08), wskazał, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że kurator strony, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłał wymaganego, uprzednio przesłanego, urzędowego formularza tego wniosku. Na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., należało zatem orzec jak w sentencji.