IV SO/Gl 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.J. w przedmiocie wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Wójtowi Gminy R. p o s t a n a w i a orzec o wymierzeniu Wójtowi Gminy R. grzywny w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy R. z powodu nieprzekazania do Sądu jego skargi z dnia 25 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Do wniosku wyżej wymieniony dołączył kserokopię skargi z dnia 24 listopada 2011 r. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie informacji publicznej, o udostępnienie której wniósł pismem z dnia 15 października 2011 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 lutego 2012 r. Wójt Gminy R. nadesłał pismo z dnia 5 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), w którym zawarł odpowiedź na przedmiotowy wniosek. W treści pisma wskazał, że 28 listopada 2011 r. wpłynęła do Urzędu Gminy R. skarga J.J. na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Podniósł, że skarga nie została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ponieważ znaczna część żądanych przez wnioskodawcę informacji została mu przekazana. W dniu 1 grudnia 2011 r. zostały przekazane wnioskodawcy wszystkie żądane informacje, jakie na ten dzień urząd gminy posiadał, tj. rejestr uchwał Rady Gminy R. za lata 1990 – 2002. Natomiast prace związane z tworzeniem rejestru uchwał Zarządu Gminy z lat 1990 – 2002 miały być zakończone w połowie marca 2012 r. i uchwały miały być przekazane skarżącemu. W końcowej części pisma Wójt Gminy R. wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, podnosząc, że w jego ocenie wniosek jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 54 § 2 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Obowiązek organu w zakresie przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od oceny tego organu, czy skarga jest uzasadniona. Skierowanie skargi przez stronę do wojewódzkiego sądu administracyjnego obliguje bowiem wymieniony organ do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Natomiast zgodnie z treścią art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r.( M.P. z 2012 r. Nr 63), wynagrodzenie to w 2011 r. wynosiło 3.399,52 zł. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca w dniu 25 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie informacji publicznej, o udostępnienie której wniósł pismem z dnia 15 października 2011 r. Jednakże Wójt Gminy R., wbrew obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a., nie przekazał skargi sądowi. Wobec powyższego - zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. - wystąpiły podstawy do wymierzenia grzywny wymienionemu organowi administracji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W podsumowaniu stwierdzić ponadto należało, że wymierzona grzywna w wysokości 100 zł. jest wystarczająca do zrealizowania jej celów, a jednocześnie nie może być uznana za nadmierne obciążenie – zwłaszcza przy uwzględnieniu, że według art. 154 § 6 P.p.s.a. górną granicę jej wysokości wyznacza dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, tj. 2011, czyli dziesięciokrotność kwoty 3.399,52 zł.