IV SO/Gl 35/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.B. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta C. w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w sprawie skargi J.B. w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Prezydentowi Miasta C. grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); 2. zasądzić od organu na rzecz J.B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 22 marca 2013r. J.B. złożył w tym samym dniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na działanie Prezydenta Miasta C. w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, dokonaną przez podlegały Prezydentowi Wydział Inwestycji i Zasobów Komunalnych Urzędu Miasta C. "odnośnie ważności decyzji administracyjnych". Do skargi skarżący dołączył decyzje administracyjne o przydział lokalu mieszkalnego z lat 1972-1982. W dniu 9 września 2013r. do tut. Sądu wpłynął wniosek J.B. o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych. Wnioskodawca podkreślił, że pomimo upływu pięciu miesięcy od dnia złożenia skargi, nie przekazano jej do Sądu celem rozpatrzenia. Podniósł, iż za działania Naczelnika Wydziału Inwestycji i Zasobów Komunalnych Urzędu Miasta C. odpowiada Prezydent tego Miasta. Do wniosku o wymierzenie grzywny J.B. dołączył skargę wraz z potwierdzeniem jej złożenia. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta C. podniósł, iż skarga nie została przekazana do Sądu w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. Wskazał, iż zgodnie z ustaloną właściwością została ona skierowana do Wydziału Inwestycji i Zasobów Komunalnych Urzędu Miasta C. jako wydziału merytorycznie właściwego do nadania jej biegu. Jednocześnie Prezydent nie otrzymał informacji, iż Naczelnik nie przekazał do Sądu skargi w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a. Dopiero po wpływie wezwania do ustosunkowania się do wniosku o wymierzenie grzywny Prezydent zobowiązał Naczelnika do złożenia wyjaśnień na piśmie oraz niezwłocznego nadania biegu skardze. Organ nadał skargę w dniu 8 października 2013r. wraz z aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 10 października 2013r. i została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Gl 1066/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Unormowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a., na podstawie którego został złożony wniosek o ukaranie grzywną stanowi natomiast regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 przywołanej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu skarg przez te organy. Podkreślenia wymaga, że obowiązek organu przekazania sądowi administracyjnemu skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Jedynie sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lipca 2012r. sygn. akt IV SA/Gl 10/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011r. sygn. akt I OZ 996/10). Obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. nie uchylają również problemy organizacyjne i wewnętrzne występujące w działalności organu. Z akt niniejszej sprawy oraz akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Gl 1066/13 wynika, że J.B. w dniu 22 marca 2013r. złożył w organie skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na działanie tego organu w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Nie ulega więc wątpliwości, że organ zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu wraz z aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni, który upływał w dniu 22 kwietnia 2013r. Tymczasem organ nadał skargę wraz z aktami administracyjnymi pocztą dopiero w dniu 8 października 2013r., a wpłynęła ona do Sądu w dniu 10 października 2013r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż podniesione przez organ przyczyny uzasadniające brak przekazania skargi nie zasługują na uwzględnienie, a wymierzenie grzywny w tej sytuacji jest zasadne. Grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze treść wniosku, stopień winy organu oraz okres przekazania skargi do Sądu od daty jej wpływu do organu. Zważywszy przywołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o wymierzeniu organowi kary grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, iż wysokość wymierzonej grzywny osiąga cel przewidziany w przywołanej normie prawnej. O zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.