IV SO/Gl 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata w kwestii wniosku pełnomocnika A.P. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: odmówić przyznania adwokatowi A.C. wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 r. zostało przyznane wnioskodawcy A.P. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla wnioskodawcy pełnomocnika w osobie adwokata A.C. W dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik przeglądał akta sądowe w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy podniósł, że wyjaśnił A.P. sytuację faktyczną i prawną sprawy oraz strona odstąpiła od wniesienia skargi do tut. Sądu. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, iż pomoc ta nie została opłacona ani w całości ani w części. Nadto w piśmie opisał podejmowane przez siebie czynności w postępowaniu administracyjnym, wszczętym w dniu 16 stycznia 2013 r. po przekazaniu przez Sąd Rejonowy w C. pozwu A.P. w sprawie zwrotu egzekwowanej kwoty z tytułu nienależnie pobranego dodatku do zasiłku rodzinnego. Do pisma dołączył m.in. postanowienie z dnia [...]r. nr [...] uznające za uzasadnione zażalenie pełnomocnika na niezałatwienie sprawy w terminie oraz decyzję z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Do czynności odrębnie wynagradzanych, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w postępowaniu przed Sądem I instancji, na rozprawie czy sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie podkreślono, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną (postanowienie NSA z 23 maja 2013 r. II FZ 303/13). Ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika ze środków publicznych Sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona, Jak wynika z akt sprawy, wyznaczony przez pełnomocnika aplikant adwokacki przeglądał w dniu 19 grudnia 2013 r. w niniejszej sprawie akta sądowe, jednakże w ocenie Sądu zapoznanie się z aktami stanowi jedynie czynność poprzedzającą faktyczne udzielenie pomocy prawnej. Dalsze czynności pełnomocnik podejmował w imieniu A.P. w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...]r. nr [...]. Za takie czynności wynagrodzenie na podstawie art. 250 P.p.s.a. nie przysługuje. Powyższa decyzja nie została przez pełnomocnika zaskarżona do tut. Sądu, zatem nie zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. Ponadto pełnomocnik wraz z wnioskiem o zasadzenie wynagrodzenia nie przedłożył opinii o braku podstaw do wniesienia skargi do Sądu. Zdaniem Sądu wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik nie podjął w imieniu wnioskodawczyni czynności, które możnaby uznać za faktyczne udzielenie pomocy prawnej. Podkreślenia wymaga, że faktyczne udzielenie takiej pomocy następuje wówczas, gdy sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika środek prawny zapewnia jego mocodawcy dostęp do sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 250 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.