IV SO/Gl 36/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (dotyczącego sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]) postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącego; W dniu 24 listopada 2014 r., do Sądu wpłynęło pismo procesowe datowane na 2o listopada 2014 r., w którym W.G. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych między innymi w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] oraz ustanowienia w tej sprawie adwokata z urzędu. Równocześnie strona złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym powołała się na trudną sytuację materialną, poważne problemy zdrowotne, niepełnosprawność oraz na brak wiedzy prawniczej niezbędnej do obrony swoich interesów. Dodatkowo wnioskodawca oświadczył, że gospodaruje samotnie, zamieszkuje w lokalu komunalnym o powierzchni 68 m2, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 Euro ani nieruchomości i utrzymuje się z zasiłku stałego z pomocy społecznej, w kwocie 529 zł miesięcznie, ponosząc przy tym relatywnie znaczne wydatki bieżące. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem niniejszego wniosku jest przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. rozstrzygającą o odmowie przyznania zasiłku celowego z pomocy społecznej. W rezultacie, wnioskodawca jest w rzeczonej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku W. G. ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą trwale niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (vide: orzeczenie z dnia 9 listopada 2004 r. - karta nr 5 akt niniejszej sprawy) i utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń pobieranych w ramach pomocy społecznej (potwierdza to treść kwestionariusza aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego dołączonego do akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SA/Gl 745/14, gdzie wnioskodawca w ostatnim okresie również ubiegał się o przyznanie prawa pomocy). Mając na uwadze powyższe uznano, że opłacenie należności związanych z udziałem adwokata w postępowaniu sądowoadministracyjnym przekracza możliwości płatnicze strony i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.