IV SO/Gl 4/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania adwokata (odnoszącego się do sprawy z jego skargi z dnia [...] na pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] nr [...]) p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy A. K. w pismem z dnia [...] wniósł za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "pozew" o odszkodowanie skierowany przeciwko Prezydentowi Miasta Ś. W jego treści wniósł o rozpatrzenie zasadności pisma Prezydenta Miasta [...] dotyczącego wydanej decyzji o odmowie uznania go z dniem [...] za osobę bezrobotną. Sąd uznał to pismo za skargę i przekazał ją organowi pod sygn. akt IV KO/Gl 14/13 celem nadania jej dalszego biegu. Jednocześnie skarżący odrębnym pismem z dnia [...] wniósł o przydzielenie mu pełnomocnika z urzędu w związku z wniesionym "pozwem" przeciwko praktykom Urzędu Pracy w Ś. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 P.p.s.a może być ona przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie lub w toku. Wymaga w tym miejscu zaakcentowania, że zgodnie z art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Jednocześnie można powołać się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 1110/11 (Lex nr 1120723), według którego skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Jednocześnie bezzasadność skargi należy również łączyć z możliwością jej wniesienia do sądu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 247 P.p.s.a. Przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Wobec tego według treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że A.K. przedmiotem skargi z dnia [...] uczynił pismo Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] nr [...], wydane na podstawie art. 238 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji skarga dotyczy postępowania skargowego regulowanego działem VIII k.p.a. zatytułowanego "Skargi i wnioski" (art. 221 k.p.a. i następne), które nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących "praktyk Urzędu Pracy w Ś." wymaga zaakcentowania, że właściwością sądu administracyjnego nie jest objęta ocena sposobu działania czy pracy organu administracji, jak i jego pracowników, gdyż jest to wewnętrzna sprawa organów. Sprawy skargowe podejmowane w tym trybie nie należą do sądu administracyjnego. Postępowanie to nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia jego legalności. Na marginesie można zauważyć, że ewentualnej kontroli sądu administracyjnego podlegałaby decyzja organu II instancji dotycząca kwestii statusu osoby bezrobotnej, jednakże z akt sprawy nie wynika, by została ona wydana. Powyższa okoliczność w zakresie prawa pomocy wskazuje na oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., przez co o wniosku o prawo pomocy należało orzec jak w sentencji.