IV SO/Gl 58/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.R. (R.) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od orzekania w sprawie dotyczącej bezczynności w przedmiocie rozpoznania odwołania i publikacji decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego, w kwestii wniosku Z.R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie z dnia 30 czerwca 2014r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek Z.R. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Odpis orzeczenia został doręczony wnioskodawcy w dniu 9 lipca 2014 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji znajdujące się w aktach sądowych (k. 68). Z.R. w dniu 16 lipca 2014 r. złożył w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo zawierające między innymi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wcześniejszych zażaleń. Wskazał, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy i skoro sąd tak rygorystycznie podchodzi do kwestii składania przez niego pism procesowych w WSA we Wrocławiu, to powinien zwrócić się do Prezesa NSA o ukaranie Prezesa WSA we Wrocławiu za opóźnienia w przekazaniu zażaleń. WSA we Wrocławiu pismo zawierające wskazany powyżej wniosek nadał pocztą w dniu 22 lipca 2014 r. do WSA w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu wniosek Z.R. spełnia wymogi formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Odnosząc się do kwestii jego terminowości należy wskazać, że termin w postępowaniu sądowoadministracyjnym uważa się za zachowany, jeżeli pismo procesowe wpłynie w tym czasie do właściwego sądu. Złożenie, czy nadanie pisma do niewłaściwego sądu powoduje, że o dacie dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia pisma do sądu właściwego, ewentualnie data nadania pocztą tego pisma przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, LexisNexis, str. 377). Skoro zatem Z.R. złożył zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do WSA we Wrocławiu, to za faktyczną datę dokonania tej czynności należy uznać 22 lipca 2014 r., kiedy to WSA we Wrocławiu nadał pocztą zażalenie do WSA w Gliwicach, czyli Sądu właściwego do jego rozpoznania. Nie można w tym przypadku stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu w dniu jego złożenia do WSA we Wrocławiu, tj. 16 lipca 2014 r. był przedwczesny (w tym dniu upływał termin do wniesienia zażalenia od postanowienia z dnia 30 czerwca 2014 r.), gdyż decydujące znaczenie ma data nadania zażalenia do Sądu właściwego, a to nastąpiło dopiero 22 lipca 2014 r. Oznacza to również, że samo zażalenie zostało złożone po terminie. Jednocześnie można zauważyć, że z treści zażalenia wynika, iż skarżący liczył się z tym, że jego przekazanie do Sądu właściwego nastąpi już po terminie i dlatego zgłosił wniosek o jego przywrócenie. Podkreślenia wymaga, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. jednakże nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje możliwość uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności. Według ugruntowanego orzecznictwa jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Obowiązkiem strony jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto to na stronie ciąży wykazanie należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. W konsekwencji przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych, lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu, gdyż do jego uchybienia doszło z wyłącznej winy skarżącego, który systematycznie i z pełną premedytacją składa pisma procesowe w WSA we Wrocławiu, który nie prowadzi jego spraw na obecnym etapie postępowania. Jak już wcześniej wskazano składanie pism w niewłaściwym Sądzie powoduje konieczność ich przekazania do sądu właściwego, co wpływa bezpośrednio na terminowość podejmowanych przez stronę czynności. Dodatkowo strona złożyła zażalenie do WSA we Wrocławiu w ostatnim dniu upływu terminu do jego zaskarżenia, co uniemożliwia terminowe jego wysłanie do sądu właściwego. Z.R. ma pełną świadomość tego stanu rzeczy, a pomimo to praktykę tą kontynuuje. Brak jest wobec tego usprawiedliwionych podstaw do przywrócenia mu terminu do wniesienia zażalenia od zarządzenia z dnia 30 czerwca 2014 r. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.