IV SO/Gl 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 2 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. w przedmiocie wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 P.p.s.a postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Pismem z dnia [...] r. skarżący J. R. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uwagi na fakt , iż powyższy wniosek nie został złożony w przewidzianej przepisami formie, pismem z dnia 7 lipca 2009 r., wezwano stronę do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (wg załączonego wzoru), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż brak formalny jakim jest niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie wniosku. Skarżący nie godząc się z tym rozstrzygnięciem wniósł w ustawowym terminie sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Artykuł 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Odnosząc się do żądania zgłoszonego przez skarżącego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia zawartego na druku PPF wynika, że J. R. jest osobą prowadzącą samotnie gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem przez niego osiąganym jest renta inwalidzka w wysokości [...] zł. Z kwoty tej opłaca czynsz najmu w wysokości [...] zł oraz ponosi wydatki na energię elektryczną w wysokości [...] zl miesięcznie. Pozostała po odliczeniu tych kwot suma nie wystarcza na podstawowe wydatki związane z utrzymaniem, dlatego też wskazane opłaty uiszcza nieregularnie posiadając zaległości w opłacie czynszu za lokal mieszkalny. Aby podołać wskazanym obciążeniom finansowym skarżący zaciąga pożyczki u osób prywatnych oraz bankach, posiada również konto debetowe w Banku A. Złożone oświadczenie uznał Sąd za wiarygodne. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Sąd stwierdził, że skarżący wykazał iż nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych bez uszczerbku w swym koniecznym utrzymaniu, dlatego też w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.