IV SO/Gl 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga- Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody [...] o wymierzenie Prezydentowi Miasta R. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., w związku ze sprawą dotyczącą określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminny p o s t a n a w i a wymierzyć Prezydentowi Miasta R. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych). W piśmie z dnia [...] Wojewoda [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta R. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) za nieprzekazanie sądowi administracyjnemu skargi na uchwałę nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] w sprawie określenia zasad wynajmowania lokali mieszkalnych, socjalnych i pomieszczeń tymczasowych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy R. Wskazał, że skarga została wniesiona w dniu [...], zatem termin do jej przez organ upłynął w dniu [...]. Natomiast z uzyskanych informacji wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do dnia [...] nie wpłynęła do Sądu. W odpowiedzi na wniosek organ podniósł, że skarga została przekazana do tut. Sądu dnia [...] z powodu błędnego przekonania, iż uchylenie zaskarżonej uchwały kolejną uchwałą Rady Miasta R. spowoduje zakończenie postępowania w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2- 2c ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu wniosek Wojewody [...] o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta R. za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia [...]. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Sprawa ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach pod sygnaturą akt IV SA/Gl 216/16. Z akt tej sprawy wynika, że organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy dopiero w dniu [...], natomiast termin określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. wynosi trzydzieści dni od jej otrzymania. Opóźnienie organu wyniosło zatem prawie dwa lata. Z treści odpowiedzi na wniosek wynika, że powodem opóźnienia w przekazaniu skargi do Sądu była błędne przekonanie, iż uchylenie zaskarżonej uchwały kolejną uchwałą Rady Miasta R. spowoduje zakończenie postępowania w tej sprawie. Nie jest to okoliczność, która usprawiedliwiałaby zaistniałe opóźnienie. Wyjaśnić bowiem należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Opóźnienie w realizacji tego obowiązku, a co za tym idzie oddalenie w czasie możliwości rozpoznania sprawy przez sąd, ogranicza w istocie stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Biorąc pod uwagę, że opóźnienie w przekazaniu skargi Wojewody [...] do Sądu było znaczne, Sąd nałożył na Prezydenta Miasta R. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych). Wysokość grzywny Sąd miarkował z uwzględnieniem okoliczności, że skarga została przekazana do Sądu dopiero po złożeniu wniosku Wojewody o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. po prawie dwóch latach od jej wniesienia, a wskazane przez organ w piśmie z dnia [...] przyczyny zwłoki w przekazaniu skargi świadczą o niewystarczającej staranności w prowadzeniu spraw, wymaganej od organu administracji publicznej. Grzywna ta ma przede wszystkim charakter represyjny, ale również prewencyjny. Nie jest bowiem pożądanym, aby tego typu zaniedbania, jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.