IV SO/Gl 60/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie uznania za osobę bezrobotną w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. R. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu komunalnym o pow. 25,36 m2. Skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych bądź też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Wskazał również, że nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu i z tego też powodu nie składał zeznania podatkowego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z. R. wielokrotnie występował przed tut. Sadem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Każdorazowo był wzywany do nadesłania tzw. dokumentów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, w tym do wskazania źródła, z którego czerpie środki na utrzymanie się. Skarżący konsekwentnie uchylał się od odpowiedzi na te pytania, stąd też nie wiadomo z czego się utrzymuje i w jaki sposób jest w stanie ponieść wydatki związane z utrzymaniem się. Mając świadomość jakie znaczenie mają tego rodzaju informacje dla oceny jego wniosków o przyznanie prawa pomocy, również w niniejszej sprawie uchylił się od podania jakichkolwiek szczegółów dotyczących źródła utrzymania a także poziomu i struktury wydatków przeznaczanych na zaspokajanie bieżących potrzeb. Analogicznie do wydanych poprzednio rozstrzygnięć wskazać przyjdzie, że przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od przekonania sądu lub referendarza sądowego o szczególnie trudnym położeniu materialnym osoby występującej z takim wnioskiem. Jeśli więc osoba taka uchyla się od podania istotnych informacji na temat swoich dochodów i wydatków, to musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami takiej postawy. W realiach niniejszej sprawy w zasadzie nic nie wiadomo na temat źródeł, z których Z. R. czerpie środki na utrzymanie się jak również tego jaką pozycje w jego budżecie domowym zajmują wydatki przeznaczone na bieżące utrzymanie. Brak tych danym uniemożliwia weryfikację twierdzeń strony o braku możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz pokrycia wydatków na fachowego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia