I SA/Go 1012/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant sekr. sąd. Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi TF S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za maj 1995 r. oddala skargę. I SA/Go 1012/11 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca, TF S.A. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].09.2011 roku, nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...].07.2011 roku wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izy Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku, nr [...]. Z akt sprawy wynika że : Skarżąca, w dniu [...].05.2011 roku wniosła o wznowienie postepowania, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku, wydaną w postępowaniu odwoławczym, w związku z wznowieniem postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995 roku. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku, nr [...], utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].01.2010 roku wydaną na skutek wznowienia postepowania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].06.1999 roku wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995 roku. W wniosku skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].04.2010 roku, bowiem decyzja ta, została jej zdaniem, wydana w oparciu o dowód jakim był sporządzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, "wykaz wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok. Zdaniem skarżącej, jak argumentowała w wniosku, wykaz ten jest niezgodny ze stanem faktycznym, a więc jest fałszywy. Najwyższa jednostkowo kwota wpływu w wysokości 427.882 złotych zaewidencjonowana została w pozycji 188 pod datą [...].12.1997 roku podczas gdy z dokumentu Urzędu Skarbowego nr [...] wynika jednoznacznie że kwota ta winna zostać zaewidencjonowana już w dniu [...].11.1996 roku. Zaewidencjonowanie tej kwoty ponad rok później jest działaniem na finansową szkodę skarżącej i jest dowodem niewiarygodności w / w wykazu. Skarżąca wskazała, iż wobec niewiarygodności daty zaewidencjonowania tej kwoty, niewiarygodna jest również data zaewidencjonowania każdej innej kwoty, jak również twierdzenie organu, że na konto depozytowe wpłynęły określone kwoty, bowiem na dzień obecny nie jest możliwe zweryfikowanie dat i kwot. Postanowieniem z dnia [...].05.2011 roku Dyrektora Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku. Pismem z dnia [...].06.2011 roku, skarżąca wskazała iż w / w wykaz jest niezgodny ze stanem faktycznym, a więc jest fałszywy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej. Nadto zmieniła podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania na art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...].07.2011 roku Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie zarzucając : - błędne ustalenie stanu prawnego i faktycznego co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem, - obrazę art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej poprzez odmowe jego zastosowania. W uzasadnieniu wskazała, iż dokument w postaci "wykazu wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok" jest nowym dowodem w sprawie i ma istotne znaczenie, ponieważ wpływa na zmianę wysokości naliczonych odsetek za zwłokę i wykazuje niewiarygodność wykazu na podstawie którego naliczono odsetki za zwłokę. Dokument ten zdaniem skarżącej niejako zmusza do dołączenia do akt postępowania dokumentów źródłowych dotyczących wszystkich pozycji zawartych w/w wykazie, które istniały w toku prowadzonego postępowania oraz w chwili wydawania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia [...].04.2010 roku. Zdaniem skarżącej dokument z dnia [...].11.2996 roku nie był znany organowi ponieważ został dołączony do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia [...].06.2011 roku. Inne dowody w postaci dokumentów źródłowych / bankowych dowodów wpływu kwot na konto depozytowe dotyczącej każdej pozycji wykazu / nie były również znane organowi przed wydaniem decyzji z dnia [...].04.2010 roku. Niewiarygodność całego wykazu jest nową okolicznością która wyszła na jaw po wydaniu decyzji w wyniku odnalezienia przez podatnika dokumentu źródłowego. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...].09.2011 roku utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej wskazał, iż w sprawie nie stwierdzono aby istniało orzeczenie sądu stwierdzające sfałszowanie dokumentu wskazywanego przez skarżącą jako "wykaz wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok", jak również takiego orzeczenia nie przedstawiła skarżąca. Organ wskazał również, że nie zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania art. 240 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej. Zdaniem organu brak jest bowiem spełnienia przesłanki oczywistości sfałszowania dowodu, jak również brak jest uzasadnienia we wniosku, przesłanki konieczności wznowienia postępowania ze względu na ochronę interesu publicznego. Nadto, organ argumentował, iż na podstawie daty wskazanej w wykazie, co do wpływu na konto depozytowe kwoty 427.882,0 złote, dotyczącej zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za kwiecień 1996 roku nie można wywodzić, iż wykaz jest sfałszowany. Dotyczył on bowiem wpływu na konto depozytowe również innych sum z tytułu zabezpieczenie wobec TF za 1995 roku. Tak więc wykazanie w wykazie kwoty 427.882 złotych pod datą [...].12.1997 roku nie jest dowodem niewiarygodności całego wykazu. Zdaniem organu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku wynika, iż istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia poczyniono w oparciu o otrzymane z Urzędu Skarbowego materiały oznaczone jako "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF". Tym samym pismo Urzędu Skarbowego jak i podnoszony błąd w tzw. "Wykazie wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok", w zakresie dat wpływu na konto depozytowe kwoty 427.882 złote, dotyczącej zwrotu różnicy podatku za kwiecień 1996 roku, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku. Ponadto dokument "wykaz wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok" jest innym dokumentem niż dokument zwany "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF". Organ również wskazał, iż okoliczności wynikające z pisma Urzędu Skarbowego nr [...], jak również data [...].11.1996 były znane organowi w toku postepowania zakończonego decyzją z dnia [...].04.2010 roku i wynikały z innych zgromadzonych w sprawie dokumentów. Odnosząc się do przesłanki wskazanej jako podstawą wznowienia tj. art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej organ wskazał, że w aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...].04.2010 roku znajduje się odręczny "wykaz zajętych wierzytelności TF spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" w którym zawarto zapis "[...].11.1996-zajęcie [...] prawo do zwrotu bezpośredniego w pod. VAT za 04/96-427.882,0 zł. Wydając decyzję ostateczną z dnia [...].04.2010 roku organ podatkowy posiadał informację w / w zakresie, toteż zdaniem organu nie można było uznać, że pismo z dnia [...].11.1996 roku jak i informacje zawarte w tym piśmie, są informacjami nowymi w stosunku do dowodów, jak i informacji znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydanej decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku. Zdaniem organu, o ile organ orzekający w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu, to nie można ujawnionych po wydaniu w / w decyzji informacji, które mogły być potwierdzone takim dowodem, kwalifikować z punktu widzenia przesłanki wznowienia postępowania. Nadto, zadaniem organu pismo z dnia [...].11.1996 roku nie jest istotne dla sprawy bowiem pismo to nie stanowi dowodu by zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za maj 1995 roku określona decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.1999 roku została pokryta z w / w kwoty w wysokości 427.882,0 złotych. W decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku wskazano, że zaległość podatkowa wynikająca z decyzji z dnia [...].03.1999 roku została pokryta z wpłat które według dokumentu "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF", przekazano na pokrycie kwoty w wysokości 178.632.18 złotych. Z w/w dokumentu wynika, iż pokrycia kwoty w wysokości 178.632,18 złotych / obejmującej zaległość podatkową za maj 1995 roku/ nie dokonano z kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1996 roku. Tak więc treść pisma z dnia [...].11.1996 roku nie wpływa na w/w "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF". Zdaniem organu wskazany przez skarżąca dokument [...] stanowi dowód w zakresie zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności/prawa majątkowego. Natomiast okoliczność której dotyczy nie jest okolicznością nową. W materiałach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].04.2010 roku znajdowały się informacje oraz dowody co do przekazania kwoty 427.882,0 złote na konto depozytowe. Z dokumentu "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF" wynikało, że pokrycia kwoty w wysokości 178.632,18 złotych nie dokonano z kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1996 roku. Zdaniem organu w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku organ posiadał wiedzę, że w wykazie pod pozycją 188, pod datą [...].12.1997 roku wykazano kwotę 427.882,0 złotych, jak również co do zajęcia oznaczonego nr [...] z datą [...].11.1996 roku dotyczącego prawa do zwrotu bezpośredniego w podatku VAT za 04/1996 w kwocie 427.882,0 złotych. Tym samym organ stwierdził, iż pismo z dnia [...].11.1996 roku nie jest nowym dowodem w sprawie i nie na istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie ma wpływu na odmienną ocenę sprawy i odmienne rozstrzygnięcie. Pismo nie odpowiada warunkom określonym w art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej Od powyższej decyzji skargę złożyła skarżąca zarzucając zaskarżonej decyzji: - błędne ustalenie stanu prawnego i faktycznego co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem, - obrazę przepisu art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej przez odmowę jego zastosowania w bezspornym stanie faktycznym, - brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...].08.2011 roku. W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie decyzji w całości i poprzedzającej decyzji organu I instancji. Wskazała, iż w odwołaniu podnosiła że : - w decyzji nr [...] należne odsetki za zwłokę w podatku VAT za miesiąc maj 1995 roku naliczone zostały w oparciu o dowód jakim był przygotowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego "wykaz wpływu na konto depozytowe sum z tytułu zabezpieczenia wobec TF za 1995 rok, - kwota 427.882.0 złotych wpłynęła na konto depozytowe w dniu [...].11.1996 roku, a nie [...].12.1997 roku jak przyjął organ na podstawie w /w wykazu, - dokument nr [...] jest nowym dowodem w sprawie i ma istotne dla sprawy znaczenie, bowiem wpływa na zmianę wysokości naliczonych odsetek za zwłokę i wykazuje niewiarygodność wykazu na podstawie którego naliczono odsetki za zwłokę. Powoduje nadto konieczność dołączenia do akt dokumentów źródłowych dotyczących wszystkich pozycji zawartych w / w wykazie, - dokument z dnia [...].11.1996 roku nie był znany organowi ponieważ został on dołączony do akt sprawy postanowieniem z dnia [...].06.2011 roku, nie były znane również inne dokumenty źródłowe w postaci bankowych dowodów wpływu kwot na konto depozytowe dotyczące każdej innej pozycji w / w wykazu przed wydaniem decyzji z dnia [...].04.2010 roku, - korespondencja znajdująca się w aktach sprawy między Dyrektorem Izby Skarbowej a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego po przekazaniu przez Naczelnika US odręcznego wykazu stanowiącego kartę 131 t. 5 akt adm. sprawy jest dowodem na to, że organ tego wykazu nie uznał za dowód w toczącym się postępowaniu, bowiem uznał, że wykaz ten jest nieczytelny i zażądał od Naczelnika informacji kompletnej i czytelnej, za którą uznał wykaz dołączony do pisma z dnia [...].12.2009 roku, - pozostawienie w aktach nieczytelnego "Ręcznego wykazu.." nie może uczynić z niego dowodu w sprawie, ponieważ był on nieczytelny i nie stanowił dowodu w sprawie przy wydawaniu decyzji z dnia [...].04.2010 roku, nie może stanowić również dowodu obecnie, - dowód znajdujący się na k. 131 t. 5 akt nie był brany pod uwagę przez organ bowiem brak jest odniesienia się do tej informacji w decyzji, Wskazał również że podstawą wniosku skarżącej jest wyłącznie ujawnienie dowodu źródłowego będącego w posiadaniu organu ale nie włączonego jako dowód w postępowaniu. Dołączając do sprawy dokument, skarżąca jej zdaniem wykazała, że sporządzony "wykaz.." przez organ, który stanowił podstawę naliczenia odsetek za zwłokę nie jest zgodny z stanem faktycznym i nie może stanowić dowodu na podstawie którego skarżącego obciąża się obowiązkiem zapłaty. Zdaniem skarżącej, wobec wiarygodności wykazu jednie na podstawie dokumentów źródłowych można dokonać weryfikacji pozostałych pozycji wykazu co pozwoli na prawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego określonego decyzją. Skarżący wskazał, iż niewiarygodność wykazu jest nową okolicznością która wyszła na jaw po wydaniu u decyzji w wyniku odnalezienia przez skarżącego dokumentu źródłowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2010 roku była poddana kontroli sądu, który wyrokiem z dnia 19.08.2010 roku oddalił skargę / I SA/Go 483/10 /, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18.11.2011 roku oddalił skargę kasacyjną skarżącej / I FSK 1667/10 /. Wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku znajduje się odręczny "wykaz zajętych wierzytelności TF spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w którym zawarto zapis "[...].11.1996 – zajęcie [...] prawo do zwrotu bezpośredniego w pod. VAT za 004/96 – 427.882,0 zł" na k. 131 t. 5 akt sprawy. Tym samym nie można uznać, iż pismo Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.1996 roku nr [...], jak i informacje w nim zawarte są informacjami nowymi w stosunku do dowodów, jak i informacji znajdujących się w aktach sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku. Pismo to zdaniem organu nie jest istotne dla sprawy, bowiem w piśmie tym organ zawiadomił że zabezpiecza wierzytelność pieniężną, prawo majątkowe z tytułu prawa do zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów u usług w kwocie 427.882,0 złote na pokrycie zobowiązań podatkowych w podatku VAT za 1995 rok. Pismo to nie stanowi dowodu na to, że zaległość podatkowa w podatku VAT za maj 1995 roku określona decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.1999 roku została pokryta z kwoty 427.882,0 złote. Nadto, w decyzji z dnia [...].04.2010 roku wskazano, że zaległość podatkowa wynikająca z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.1999 roku została pokryta z wpłat które według dokumentu "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF" przekazano na pokrycie kwoty w wysokości 178.632,18 złotych, a z w / w rozliczenia.. wynika że pokrycia kwoty w wysokości 178.632,18 złotych / obejmującej zaległość podatkową za maj 1995 roku / nie dokonano z kwoty zwrotu podatku VAT za miesiąc kwiecień 1996 roku. Treść pisma z dnia [...].11.1996 roku nr [...] nie wpływa na w/w rozliczenie.. znajdujące się na kartach 126 t. 5 akt. Dokument wskazany przez skarżącą jest jedynie zawiadomieniem o zabezpieczeniu wierzytelności, a okoliczność której dotyczy ten dokument nie jest okolicznością nową. W aktach zakończonego postępowania decyzją z dnia [...].04.2010 roku znajdują się informacje oraz dowody co do przekazania kwoty 427.882.0 złotych na konto depozytowe. Z dokumentu "Rozliczenie kwot depozytowych które wpłynęły z tytułu zabezpieczenia wobec TF" wynika, co również znalazło się w decyzji z dnia [...].04.2010 roku, że pokrycia kwoty 178.632,18 złotych / obejmująca zaległość podatkową za maj 1995 roku / nie dokonano z kwoty zwrotu podatku VAT za miesiąc kwiecień 1996 roku. W dniu wydania decyzji z dnia [...].04.2010 roku organ podatkowy posiadał wiedzę co do tego, że w dokumencie " wykaz zajętych wierzytelności TF spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" pod poz. 188, pod datą [...].12.1997 roku wykazano kwotę 427.882,0 złote, jak i o zajęciu [...] z datą [...].11.1996 roku dotyczącym prawa do zwrotu bezpośredniego w pod. VAT za 04/96 – 426.882,0 Zdaniem organu o ile organ orzekający posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu to nie można ujawnionych po wydaniu decyzji informacji które mogły być potwierdzone takim dowodem uznać za podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Organ podkreślił również, że nie można wykorzystywać wznowionego postępowania do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej z dnia [...].04.2010 roku, toteż część zarzutów nie mogła znaleźć uznania w oczach organu. Nadto organ wskazał iż nie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest nie uzasadniona, bowiem decyzja nie naruszała prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej - dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący w wniosku o wznowienie postępowania wskazał na dwie podstawy swojego wniosku, art. 240 § 1 pkt. 1 i pkt. 5 ordynacji podatkowej, przy czym w piśmie z dnia 2.06.2011 roku jako właściwą podstawę wskazał art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy przedstawił argumenty przemawiające za nie zasadnością podstawy wznowienia określonej jako art. 240 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej, a Sąd w całości je podziela. Skarżący wniosek o wznowienie jak i skargę ostatecznnie oparł na zarzutach odnoszących się do przesłanko wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowym dowodem, jak wynika z treści wniosku i skargi, ma być dokument w postaci pisma z dnia [...].11.1996 roku, nr [...]. Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, lecz instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie to bowiem toczy się w ściśle określonych ramach, a przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne wszechstronne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, określone w art.240 §1 pkt 1-8 ordynacji podatkowej. W postępowaniu tym organ podatkowy może rozpatrzyć sprawę co do istoty, tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają więc charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Stosownie do przepisu art.240 §1 pkt 5 ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślić należy, że przez pojęcie dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym, oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zgodnie zatem z treścią omawianego przepisu nie w każde ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Do przesłanek warunkujących wznowienie postępowania, które muszą wystąpić łącznie, należą : - okoliczności faktyczne lub dowody które winny być nowe, - okoliczności i dowody które winny istnieć w dniu wydania decyzji, - okoliczności i dowody które winny być istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, - powyższe okoliczności i dowody nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22). Otóż zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, iż pismo z dnia [...].11.1996 roku nr [...] nie jest dowodem nowym i istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy wskazać, iż dokument ten zawiera informację dla urzędu skarbowego, że zabezpieczono wierzytelność pieniężną – prawo majątkowe TF spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu prawa do zwrotu bezpośredniego w podatku od towarów i usług na pokrycie określonych zobowiązań pieniężnych. Jak zasadnie wskazał organ, w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].04.2010 roku znajduje się sporządzony odręcznie dokument oznaczony jako "wykaz zajętych wierzytelności TF spółka z ograniczoną odpowiedzialnością", w którym zawarto informacje dotyczące dokumentu wskazywanego przez skarżącą jako nowy, z dnia [...].12.2009 roku nr [...]. Skarżąca podnosi, iż w/w wykaz został dołączony do akt sprawy dopiero postanowieniem Sądu z dnia 3.06.2011 roku, natomiast w postępowaniu którego dotyczy wniosek o wznowienie, organ uznał, że dowód ten jest nieczytelny i zwrócił go z innymi dokumentami żądając od organu I instancji kompletnej i czytelnej dokumentacji. Otóż, jak wynika z akt sprawy, w aktach uprzednio prowadzonego postępowania, na skutek wniosku o wznowienie postępowania, znajduje się pismo z dnia [...].01.2010 roku w którym Dyrektor Izby Skarbowej zwraca oryginały dokumentów przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego / k. 107 t. 5 akt adm. /. W aktach tych znajduje się również korespondencja prowadzona między organami co do tychże dokumentów. Jednakże niewątpliwie znajduje się tam również pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].01.2010 roku, w którym informuje, że przekazuje w załączeniu oryginały dokumentów dotyczących postępowania zabezpieczającego prowadzonego wobec TF S.A. w tym dowody źródłowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień i maj 1995 roku / k. 117 t. 5 akt adm. /. Przekazanie tych dokumentów nastąpiło na skutek indagowania Naczelnika Urzędu Skarbowego o ich przekazanie po należytym ich uporządkowaniu. Wśród tych dokumentów źródłowych znajduje się również dokument określony jako "wykaz zajętych wierzytelności TF sp. z o.o." / k. 131 t. 5 akt adm./. W powyższym dokumencie zawarta jest następująca informacja : "[...].11.1996 – zajęcie [...]-prawo do zwrotu bezpośredniego w pod.VAT-427.882,00" Należy w związku z tym podkreślić, iż niewątpliwie organ posiadał w uprzednio prowadzonym postępowaniu wiedzę o dokumencie z dnia [...].11.1996 roku. Zdaniem Sądu, w przypadku gdy organ posiada wiedzę o danym dowodzie, niezależnie od tego czy w toku postępowania skorzystał z tego dowodu czy też nie należy uznać, iż dowód ten nie jest dowodem nowym w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Nie jest istotne zdaniem Sądu, przy tym, czy dowód ten został dołączony do akt sprawy czy też nie, czy wykorzystano go jako dowód w znaczeniu procesowym. Istotnym jest bowiem to, czy organ posiadał wiedzę o tym dowodzie, bowiem tylko wówczas można mówić o nowości danego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Należy bowiem odróżnić to, czy dany organ posiadał wiedzę o danym dowodzie w prowadzonym postępowaniu, od tego czy dany dowód został procesowo wykorzystany w postępowaniu, a więc np. czy formalnie zostało wydane postępowanie dowodowe, a dowód został omówiony w uzasadnieniu podjętej decyzji, wobec przyjęcia przez organ, iż ma on znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący bowiem w skardze zdaje się wywodzić, iż nowym jest każdy dowód z którego organ podatkowy w postępowaniu podatkowym nie skorzystał, posiadając wiedzę o istnieniu danego dowodu. Należy podkreślić, iż nie wykorzystanie danego dowodu, niezależnie od przyczyny takiego stanu rzeczy, czy to na skutek błędu organu, czy też na skutek uznania danego dowodu za nie istotny, nie powoduje iż dany dowód uzyskuje walor nowości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej Nowym jest bowiem dowód o którym organ nie posiadał wiedzy. Jest nim dowód którego organ nie tyle nie wykorzystał w prowadzonym postępowaniu, ale przede wszystkim taki dowód o którym organ nie powziął wiadomości z materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Należy również dodać, iż pismo z dnia [...].11.1996 roku nie posiada waloru istotności w punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Z dokumentu powyższego wynika, iż jest to zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej w kwocie 427.882,0 złote, na pokrycie zobowiązań podatkowych w podatku VAT za 1995 rok. Jak zasadnie wskazał organ podatkowy z pisma tego nie wynika, iż kwota ta stanowiła pokrycie zobowiązania podatkowego za maj 1995 roku. Nie ulega również wątpliwości iż kwestia ta była poruszona w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].04.2010 roku / 41- 42 t. 6 akt adm/. Wskazano tam bowiem, iż zaległość podatkowa w kwocie 178.632,18 złotych która stanowiła sumę kwot zaległości podatkowych za kwiecień i maj 1995 roku, oraz kwot dodatkowego zobowiązania podatkowego za kwiecień 1995 roku i naliczonych odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 1995 roku nie została zaspokojona z wpłaty określonej w dokumencie przedstawionym przez skarżącą, jako podstawa wznowienia postepowania z art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Skarżąca argumentuje że dla właściwego rozpoznania sprawy należy włączyć do akt sprawy wszystkie dokumenty źródłowe. Zdaniem Sądu, ta argumentacja skarżącej wskazuje na zamiar ponownego całościowego rozpoznania sprawy, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym. Podkreślić należy, iż sprawa była przedmiotem rozpoznania, analizy zarówno organów podatkowych, jak również zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie jak i na skutek skargi kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, a argumentacja zawarta w decyzjach organu jak i wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. znalazła uznanie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy nie jest dopuszczalna ponowna analiza całego materiału dowodowego w tym również dokumentów źródłowych. W postępowaniu wszczętym na wniosek o wznowienie postępowania Sąd bada jedynie czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej i w przypadku uznania, iż zachodzi podstawa wznowienia rozpatruje sprawę w uwzględnieniem tej podstawy. Tym samym Sąd uznał iż nie zachodzi naruszenie art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej. Dodać należy również że Sąd nie dostrzegł podstaw do uznania, iż miało miejsce rażące naruszenie prawa. Do rażącego naruszenia prawa nie może dojść na skutek jak to wskazała skarżąca "braku odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu ". Skarżąca tym samym nie wskazała na jakąkolwiek przesłankę określona w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej jak również nie zawarła w skardze uzasadnienia tak wskazanej przesłanki. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Sędzia WSA A. Rzepecka Sędzia WSA S. Kowalczyk Sędzia WSA A. Juszczyk-Wiśniewska