I SA/Go 1035/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca M.R. – reprezentowana przez doradcę podatkowego S.C. - wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W złożonej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jest osoba bezrobotną, zaś jej małżonek uzyskuje bardzo niskie dochody. Małżonkowie nie posiadają jakichkolwiek oszczędności, ani rzeczy wartościowych. Jedynym majątkiem Państwa R. jest nieruchomość zabudowana w [...]. Skarżąca podkreśliła, że wraz z narastającym kryzysem finansowym istnieją obiektywne trudności z odnalezieniem pracy. W tej sytuacji egzekucja z nieruchomości pozbawiłaby stronę jedynej możliwości zamieszkania i faktycznie spowodowałaby pozbawienie całej rodziny, tj. również małoletniego syna "dachu nad głową". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia skarżącej, że jest osobą bezrobotną, zaś jej małżonek uzyskuje bardzo niskie dochody, a ewentualna egzekucja z nieruchomości mogłaby pozbawić rodzinę "dachu nad głową" W konstrukcyjnym pojęciu szkody, ważną rolę odgrywa tzw. związek przyczynowo skutkowy, czyli określenie relacji między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Takiego związku skarżąca nie wykazała. Skarżąca nie wskazała na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku. Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, na czym ma polegać wyrządzenie szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne stwierdzenie o hipotetycznej możliwości egzekucji z nieruchomości nie czyni zadość wskazanemu przepisowi. Tym samym, skarżąca w zasadzie uniemożliwiła Sądowi merytoryczna ocenę wniosku. Ugruntowany jest bowiem pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lecz uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sędzia WSA Dariusz Skupień