I SA/Go 1036/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] października 2011 r. roku złożonej do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych pełnomocnik skarżącego S.R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący uzyskuje bardzo niskie wynagrodzenie, a jego małżonka jest osobą bezrobotną. Dodał, że małżonkowie R. nie posiadają żadnych oszczędności ani wartościowych rzeczy. Jedynym majątkiem skarżącego oraz jego małżonki jest nieruchomość zabudowana w [...]. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wraz z narastającym kryzysem finansowym istnieją obiektywne trudności z odnalezieniem pracy. W tej sytuacji egzekucja z nieruchomości pozbawiłaby stronę jedynej możliwości zamieszkania i faktycznie spowodowałaby pozbawienie całej rodziny, tj. również małoletniego syna "dachu nad głową". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Odnosząc powyższe do złożonego w spawie wniosku należy stwierdzić, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia strony skarżącej, że uzyskuje bardzo niskie dochody, zaś jego małżonka skarżącego jest osobą bezrobotną, a ewentualna egzekucja z nieruchomości mogłaby pozbawić rodzinę "dachu nad głową" W konstrukcyjnym pojęciu szkody, ważną rolę odgrywa tzw. związek przyczynowo skutkowy, czyli określenie relacji między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Takiego związku strona skarżąca nie wykazała. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku. Podkreślić należy, że skarżący nie wykazał, na czym ma polegać wyrządzenie szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne stwierdzenie o hipotetycznej możliwości egzekucji z nieruchomości nie czyni zadość wskazanemu przepisowi. Tym samym, skarżący w zasadzie uniemożliwił Sądowi merytoryczna ocenę wniosku. Ugruntowany jest bowiem pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lecz uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 §3 i § 5 P.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.