I SA/Go 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r., I, III i IV kwartał 2010 r. oraz I kwartał 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r., I, III i IV kwartał 2010 r. oraz I kwartał 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a., wskazując że w sprawie nie zachodzą przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ani też przesłanki wskazane w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, a także wstrzymania wykonania decyzji nie wyłącza przepis ustawy. Nadto skarżąca powołała przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazując że wykonanie decyzji naraża ją na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji majątkowej w związku z okolicznościami przedstawionymi w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Natomiast we wniosku tym wskazała, że zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych uniemożliwia jej zdobycie środków na finansowanie udziału w postępowaniu sądowym. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] marca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na skutek nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z 19 kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie podkreślenia wymaga, że skarżąca mimo zawarcia obszernej argumentacji na poparcie zarzutów postawionych zaskarżonej decyzji, nie przytoczyła szczegółowej argumentacji przemawiającej za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła jedynie, że wykonanie decyzji naraża ją na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji majątkowej w związku z okolicznościami przedstawionymi w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym podniosła jedynie, że zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych uniemożliwia jej zdobycie środków na finansowanie udziału w postępowaniu sądowym. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżąca nie wskazała, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając bowiem wniosek skarżąca nie wskazała konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Wniosek zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji naraża ją na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji majątkowej. Skarżąca w jakikolwiek sposób nie wyjaśniła jaka konkretnie jest jej sytuacja finansowa (również we wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został pozostawiony bez rozpoznania), co uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny tej sytuacji pod kątem wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Z tak lakonicznego uzasadnienia, które jest w zasadzie powtórzeniem zapisów art. 63 § 3 P.p.s.a., nie można wywnioskować dlaczego wykonanie decyzji naraziłoby skarżącą na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków i jakie konkretnie mogłyby być to skutki. Zaznaczyć również trzeba, że określenie w zaskarżonej decyzji o odpowiedzialności skarżącej jako byłego prezesa zarządu za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, iż na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżąca nie uczyniła. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.