I SA/Go 104/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2017 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. K.K. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] października 2016 r. określające dłużnikowi wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu wierzytelności. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia, z uwagi na bardzo duże ryzyko wyrządzenia mu znacznej szkody w wyniku jego wykonania oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że w następstwie zaskarżonego postanowienia zobowiązany jest do przekazania na rzecz Urzędu Skarbowego kwoty przekraczającej 100.000 zł, co stanowi znaczne obciążenie. Obecnie takiej wolnej kwoty nie posiada i ewentualne wykonanie postanowienia w drodze egzekucji administracyjnej będzie wiązać się z utratą płynności finansowej skarżącego. Podkreślił przy tym, że jest to decyzja o daleko idących skutkach, a jej wykonanie może być trudne do odwrócenia w razie eliminacji wadliwej decyzji z obrotu prawnego, bowiem wykonanie decyzji, oznaczające utratę płynności finansowej może oznaczać konieczność zakończenia działalności gospodarczej będącej jego podstawowym źródłem utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do regulacji art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy na od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, czynności uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący wskazał, że zobowiązany jest do przekazania, na podstawie ww. postanowienia, na rzecz urzędu skarbowego kwoty ponad 100.000 zł, której obecnie nie posiada. Ewentualne wykonanie postanowienia w drodze egzekucji administracyjnej będzie wiązać się z utratą płynności finansowej skarżącego, a w konsekwencji może oznaczać konieczność zakończenia działalności gospodarczej będącej jego podstawowym źródłem utrzymania. Podkreślił przy tym, że jest to decyzja o daleko idących skutkach, a jej wykonanie może być trudne do odwrócenia w razie eliminacji wadliwej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w szczególności dokumentów, które obrazowałyby jego obecną sytuację finansową czy stan majątkowy. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ. Wobec powyższego, za przedwczesną należy uznać obawę skarżącego, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do upadłości prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 56/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, wskazując na hipotetyczne wyrządzenie znacznej szkody poprzez konieczność przekazania na rzecz urzędu ww. kwoty, skarżący nie wykazał na czym rzeczywiście ta szkoda miałaby polegać oraz, czy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie lub też, czy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodać przy tym należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). W rezultacie, w ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącego okoliczności, jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.